tag:blogger.com,1999:blog-83773652011-10-11T18:15:53.710-07:00Ang kahulugan ng buhay ay nasa mga maliliit na bagay... yung mga sa tingin natin walang kwenta minsan bumubulaga nalang sa atin bigla, napakahalaga pala... Eto ang mga kawalang kwentahan ng buhay ko...tingnan niyo... malay niyo... mabulaga kayo...noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.comBlogger331100tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1135264181839783652005-12-22T06:38:00.000-08:002005-12-22T07:34:19.346-08:00Aalis na ako bukas....<br /><br />Unang paskong wala sa Pilipinas... Nakakainis, nakakalungkot... hindi ako masaya, hindi makapahinga utak ko... ang raming nangyari ngayong taon... Kadalasan ginagamit ko ang Pasko upang alalahanin kung tama ba ang takbo ng taon, kung ano kelangan kong baguhin at kung ano ang kelangan kong ipagpatuloy... Para maintindihan ko lang kung bakit may natapos at may natira.... kung bakit maraming nangyari, ngunit mas lalong maraming puwang na nabuksan at kelangan mapunan...<br /><br />Buong taon wala akong ginawa kundi magreklamo tungkol sa sarili ko... sa buhay ko... kadalasan hindi ako maniwala sa sarili ko na sapat na ang ginagawa ko para sa ibang tao... para sa pamilya ko... para sa opisina... para sa paaralan... para sa banda... para sa demolay... para sa student council... eto na nga nangangalahati palang ako sa listahan ng prioridad ay nakukurot na ang isip... tinatamad na...<br /><br />Noy, kapag nawawala ka... hanapin mo lang cheeseburger mo...<br /><br />Shet.... eto na.....<br /><br />The Day I Grew Up<br /><br />I woke up one december morning and realized that this was the year in which a multitude of things took place, changed, and bombarded me... broke my life apart and magically melded it back together. I've cried more tears this year than I have cried in a decade. Laughing comes easy to a person like me, but this year, I found it hard to laugh too much... It made me stop to think that maybe I was losing my lust for life... that maybe I was looking in the wrong places for happiness. And then the roller coaster ride began....<br /><br />I've never been overly serious with anything in my entire life. I've always regarded things as they come, never too hot, never too cool. But this year I seem to have fallen into a certain kind of monotony that only I recognize, and the warning lights and sounds went haywire...<br /><br />But now that I've thought about it... I've just realized something... this was the year that I grew up...<br /><br />"What doesn't kill you makes you stronger." Friedrich Nietzsche ( and Bamboo in an interview)<br /><br />I've only thought about it right now, which means I have been growing up, but haven't realized it until this very moment... and if I haven't realized it until this moment, I cannot even begin to have it materialize in consciousness until now... therefore....<br /><br />This is the day that I grew up....<br /><br />This is the day that my progress in life doesn't anymore depend on how much fun I have, but on how much fun I am ACTUALLY having when I'm trying to have fun....<br /><br />This is the day that I thank God for all the times I was drunk, for now I have the power to reinvent myself into someone apart from alcohol...<br /><br />This is the day that happiness is measured not by how happy you were when you were drunk last night, but by how happy you are when it's time to wake up and do the things you do everyday... how happy you are doing what you do for a living... and realizing that YOU HAVE TO DO SOMETHING FOR A LIVING BEFORE YOU DO SOMETHING YOU LOVE... lucky are the people who can do both at the same time... Therefore, this is the day that I learn to love my work...<br /><br />This is the day I confront friends about what I hate about them, and then prove to them that I'll stick with them no matter what to prove that they should trust that I'm right.<br /><br />This is the day that I stop playing safe and learn to stand up for my mistakes instead of just making them.<br /><br />Today is the day I say to myself: "to hell with everything else... I'm literally almost done with half of my life so I wouldn't have to listen to what non-important people have to say... "<br /><br />This is the day I thank my friends... I've seen three close friends leave for the states this year, and many others planning on permanents in the near future... it won't be long til I have to bid farewell to those friends I would have spent the best of my life with... I need to wake up and grow up with them so we just don't have high school and college stories to talk about when we get old.<br /><br />Above all... this is the day I stop making excuses for myself... today, I shut up and just live the way I'm supposed to live... because no one will live for me anymore....<br /><br />Pasko na... Aalis nako...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-113526418183978365?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1115797559197473902005-05-11T00:13:00.000-07:002005-05-11T00:45:59.286-07:00<p>Lu·na (lū'na) n. Roman Mythology. The goddess of the moon. [Latin Lūna, from lūna, moon.]</p><p> </p><p>WordNet (r) 2.0 (August 2003) : </p><p>lunatic adj : insane and believed to be affected by the phases of the moon </p><p>Easton's 1897 Bible Dictionary : </p><p>Lunatic probably the same as epileptic, the symptoms of which disease were supposed to be more aggravated as the moon increased. In Matt. 4:24 "lunatics" are distinguished from demoniacs. In 17:15 the name "lunatic" is applied to one who is declared to have been possessed. (See <a href="http://onlinedictionary.datasegment.com/word/daemoniac">DAEMONIAC</a>.)</p><p> </p><p>Mga puti talaga, palibhasa dun sa Rome laging malamig, ibang iba angpakiramdam nila kapag dumating na ang hatinggabi... kakaibang kadiliman at kangatog-ngatog na lamig... Kaya naman siguro ang tawag nila sa baliw ay lunatic, "nasaniban ng gabi, ng kadiliman, ng lamig..." Sa isang sinaunang mundo sa may kanluran, nabuo ang paniniwala na lahat ng kabahuan at kalokohan ng tao ay lumalabas sa gabi, kapag bilog ang buwan... </p><p>Natural lamang na ang mga paniniwalang ito ay nakahanap ng paraang umabot sa kultura ng mga Pilipino. Kahit na walang impluwensiya ng ibang bansa, ramdam naman siguro natin ang kulong lumalabas sa atin kapag gumagabi, dumidilim, walang masyadong nakakakita, walang masyadong nakakaalam. Nakakabaliw isipin ang mga pwede mong gawin kapag iniisip mong walang makaalam, walang parusa... </p><p>Pero may bagong uri ng kabaliwan na nauuso sa atin ngayon choooong....</p><p>ANAKNAMPOOOTCHA ANG INEEEEEHT!!!</p><p>Sa mga kaibigang nagtatrabaho, masasabi ba natin sa ngayong panahon na ang buong isip natin ay nakatutok sa sari-sarili nating mga responsibilidad sa trabaho? Masasabi ba natin na ang mga nagsusummer-classes ngayon ay nagbibigay ng malaking halaga sa pinag-aaralang asignatura? (siyempre hindi, binagsak niyo lang yan kung isang buwan eh, take two na...) Masasabi ba nating naging matipid tayo at maingat sa pera ngayong mga panahong ito... </p><p>Aminin na natin... masarap magbakasyon... kahit na wala ka nang bakasyon, masarap pa rin... Tara Boracay, Puerto! (shet hindi pa ako nakakaganun ngayon...) Panandaliang nawawala sa isip ng mga Pilipino ang tambak tambak na problema at mas tumatambak pang mga obligasyon... Mababali na ang atm, huwag lang makahingi sa magulang... Sangdamukmok na dahilan para sa bakasyon, pahinga sa trabaho, long time no see ang mga dating kaibigan, may mga bagong kaibigan na kabonding, company outing... hanep chong... babad na babad...</p><p>Hindi lang siyempre ang paglabas sa mga beach ang tinutukoy ko... nararanasan ko ngayon na kahit na nagtatrabaho na ako at wala nang summer vacation, sa ganitong panahon parang may pinaghalong grasa at baby oil yung bulsa ko... pare ang dulas ng wallet ko, paggising ko sa umaga hindi ko na alam kung bakit wala na akong pangKFC (kasi naman paanim-anim ka kung kumain ng chicken eh)... malakas kita ng RAFS!!!! wala kasing masyadong iniisip, at kung may iniisip man, aminin natin, madalas nating maisangtabi kapag summer... </p><p>HAAAAAY ANG INEEEEEHT!!!!!</p><p>Ngayon na iniisip ko, karamihan ng mga extreme situations ng buhay ng Pilipino nangyayari kapag summer... Kahit tanungin natin ang PNP, mas madalas ang occurrence ng daytime traffic incidents kapag tag-init... Kahit wag nang tanungin, magmaneho ka lang sa may makati ng 12noon para maglunch, mawawalan ka na ng ganang kumain... Parang isang oras pa lang pagod ka na, kumpara sa tatlong oras mong ginagalaw nung December. Ang pasensya mo naman, tatlong beses ang inikli... matanong ko nga, ilang beses na kayo nakipag-away sa waiter, guard, at attendant sa kung anu-anong lugar ngayong summer? Mainitin ang uloooooo... Nakakabaliw na araw yan</p><p>Sa pagbabakasyon rin naman dati ako nagenjoy ng pinakatodong pag-enjoy ng buhay ko... Nandiyan yung paliliguan mo ang sarili mo ng beer, trip lang pare, pwede ka naman tumalon sa dagat eh... Still standing after 15, party hanggang madaling araw, halos maiyak kayo sa tuwa, diba? Nakakabaliw na araw talaga...</p><p>SOL</p><p>In Norse mythology, Sol was the goddess of the sun, a daughter of Mundilfari and Glaur and the wife of Glen. Every day, she rode through the sky on her chariot, pulled by two horses named Alsvid and Arvak. She was chased during the day by Skoll, a wolf that wanted to devour her. Solar eclipses signified that Skoll had almost caught up to her. It is fated that Skoll will eventually catch Sol and eat her, though she would then be replaced by her daughter. <a href="http://www.google.com/url?sa=X&start=6&amp;oi=define&q=http://en.wikipedia.org/wiki/Sol_(goddess)">en.wikipedia.org/wiki/Sol_(goddess)</a></p>Wala namang tinatawag na "solatic" diba? Pero merong nababaliw sa araw, marami...<br /><br />Mag-iwan ng pang-uwi ngayong summer, baka pagkatapos magbakasyon, magluwag ng disiplina at maglimot ng responsibilidad, hindi niyo na mahanap kung paano bumalik...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-111579755919747390?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1109049583482733212005-02-21T20:36:00.000-08:002005-02-22T09:12:59.020-08:00Limang taon na akong nagsusulat ng mga kanta... (Ang galing no? pero hindi pa rin lalagpas ng limang kanta ang nagagawa ko...) Gaano man kakaunti ang mga nasulat ko mula noon hanggang sa kasalukuyan, sigurado akong hindi ko man lamang maiisip mag-umpisang magsulat kung hindi sa dalawang tao... Si Jewel at si Barbie...<br /><br />Dalawang babaeng hayop magsulat... sabi nga nila, hindi mo talaga malalaman ang tunay na mga mensahe ng mga manunulat ng kanta kung ang alam mo lamang na linya ay yung mga linya nung sikat nilang kanta... yung napadalas sa radyo... sa madaling salita, mas mabubuklat mo ang mga saloobin nila kung bubuklatin rin at pakikinggan ang mga kantang hindi popular, mga hindi narinig sa countdown, mga hindi ginawan ng mtv... yun na nga ang ginawa ko...<br /><br />Kaya heto... mga linya sa mga kantang dinaanan lamang habang hinahanap ang Belinda Bye bye... Linaktawan lamang nung mahanap na ang Hands at Foolish games...<br /><br />Mga linya ng buhay... by Barbie and Jewel...<br /><br />"Lend your voices only to sounds of freedom<br />No Longer lend your strengths to that which you wish to be free from<br />Fill your lives with love and bravery and you shall lead<br />A life uncommon."<br /><br />"It's dark and I am Lonely<br />Only Coz I have time to be lonely<br />It's dark and I am lonely<br />Coz I've the money to be lonely."<br /><br />"We are given to God to put our faith therein<br />But to be forgiven we must first believe in sin."<br /><br />"Little boy blue, lost his shoe, one day paddling in the water...<br />He cried and he cried, he cried and he realized that it's more fun to run without shoes."<br /><br />"We've made houses for hatred, it's time we made a place<br />Where people souls may be seen and made safe...<br />Be careful with each other, these fragile flames<br />For innocence can't be lost, it needs to be maintained."<br /><br />"Why do we listen to a pretty paper doll,<br />we are missing our whole life...<br />Run to the mountain, and feel the ground on your feet<br />And you can say you are alive."<br /><br />"When you find yourself falling down<br />Your hopes in the sky but your heart like grape gum on the ground<br />And you try to find yourself<br />In the abstractions of religion and the cruelty of everyone else<br />And you wake up to realize<br />Your standard of living somehow got stuck on survive"<br /><br />"These aren't pains, the burdens I cradle<br />They have names, and now I am able...<br />To face them, change them, or bless them...<br />....<br />Healing's from the Inside...<br />When I look close enough I see...<br />Healing's from the inside...<br />Peace is in a place within me...."<br /><br />"And when you're standing in deep water<br />And you're bailing yourself out with a straw<br />When you're drowning in deep water<br />And you wake up making love to a wall<br />Well it's these little times that help to remind<br />It's nothing without love"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-110904958348273321?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1107898010490082642005-02-08T13:56:00.000-08:002005-02-08T13:26:50.490-08:00Isang buwan at limang araw ang dumaan, bulaga! eto nako... <br /> <br />Gusto ko sanang ikuwento sa inyo kung bakit ako nawala... medyo iba na ang orasan ng buhay ko pare... nagkaroon na ng kakaibang ikot ang mundo ko chong... ang tawag... Rafs77... <br /> <br />Ngayon ko nararamdaman na buhay ako... na ang lahat ng pinag-aralan ko, bigla nalang nakikibagay na sa bagay na ginagawa ko mismo... para bang nagising ako bigla, nakampucha di na pala ako nananaginip... <br /> <br />Bakit naman di ako magyayabang... lahat ng bagay kung saan magaling ako, ginagawa ko... umiinom, nagbibiro, nagpapakulo (naaalala niyo nung nagtapon ako ng benteng sakong yelo sa swimming pool ko?), tumutugtog, naghahanap ng tumutugtog, nagsasabi kung ano ang pagkaing bagay sa beer, gumagawa ng mga promo na bagay sa manginginom... sa madaling salita... ginagawa ko ang gusto ko... <br /> <br />Napaisip tuloy ako (Anaknampotcha naman noy, ok na kuwento mo biglang napaisip ka na naman?)... diba sa totoo lang naman buong buhay natin ginagawa natin ung mga maliliit na bagay na gusto nating gawin? sa tingin ko, kung maliliit na bagay ang pag-uusapan, mukha yatang lahat tayo nagawa ang gusto natin.... <br /> <br />Yung bayaw ko nahihilig ngayon sa pagbihis ng awto... yung isang bayaw ko sa motor... yung isa sa mga ate ko sabi sa kin "Eh... Flavor of the month eh..." <br /> <br />Totoo nga... Flavor of the month ang buhay ng tao... parang bar... diba? Sa umpisa ang isang bar, ang sarap inuman... sasabihin mo pa... dito na ko lagi... kasi at home ako... tapos biglang magsasawa ka rin.... wala kang nakikitang bagong gimik... wala kang nakikitang bagong renovation... kung iisipin natin, nabulok na sa isip mo yung bar... kagaya rin nito ng mga flavor of the month ng buhay natin... example? aba... magaling si noy diyan.. GAME! <br /> <br />ang bote ng gatorade, pag-ubos na ang laman, may gamit pa... naaalala niyo ba nung nauso ang napakacool na "takip ng gatorade"? TIK TIK TIK TIK TIK TIK!!! sa mga hindi nakakarelate, sori na lang... <br /> <br />Sa mga taga bene, naaalala niyo ba nang ibinintang ang pagkapossess ng kalulwa ng mga kaeskuwela natin sa magic cards? haaaaay.... ilan rin ang naloko diyan.... kasama nako dun... TAP! DONE! <br /> <br />Nung 80s naman tayo... Panini sticker albums... CHOOOOOOONG... kelangan niyong bumili ng napakaraming sticker packs para lamang pakumpleto ang isang album tungkol sa marvel, dinosaurs at kung anu-ano pa (dun ko natutunan kung ano ang brontosarus, brachiosarus, at archeopteryx.) <br /> <br />Pabata nang pabata... eh yung... PENCIL CASE NG HAPON!!! yung may anim na pindutan (uuuuuuuuuy..... lima lang yung sa inyo no???) lalagyanan ng eraser, thermometer, incline ng lapis, magnifying glass at kung anu-ano pa... <br /> <br />Masarap maging bata no? teka lang... puwera muna biro... <br /> <br />Odds sa Nba... may mga nagdaan dito diba? ayos talaga pare... pinukaw ang interes, nauso... yun nalang ang ginagawa mo ng ilang buwan, may napulot ka ba? <br /> <br />Networking!!! Ayos pare, konti lang ang kilala kong tumatagumpay dito, pero meron... sa mga ibang sumubok at gumamit ng oras at hindi nagtagumpay... mmusta na? Flavor of the month diba? <br /> <br />Marami pang ibang flavor of the month... pero alam niyo kung ano ang naisip ko? masyadong masarap ang buhay... ang rami nang mga palusot ang pwede nating sabihin a mga pamilya natin para magpalabuy-laboy... napakrami nang mga rason ang puwede nating sabihin para maging tamad... sa panahon ngayon, hindi na natin alam kung paano makita ang pagkakaiba ng Flavor of the month sa obligasyon... kung ano ang pagkakaiba ng gusto sa kailangan... <br /> <br />Kelan ba natin huling sinabi sa nanay natin na "ma... naghahanap naman talaga ako ng trabaho eh... Kaya ko naman mag-aral ma eh.... nag-eenjoy lang ako..." <br /> <br />Spoiled ang bagong henerasyon... spoiled tayo hanggang sa kaibuturan... wala nang masyadong pressure na mahanap ng bagay na didikitan mo sa buong buhay mo... siguro mas karapat-dapat na terminolohiya... wala nang pressure na maging tapat sa iisang trabaho, sa iisang kumpanya nang buong buhay mo... wala nang tiwala... wala nang pagkakatiwalaan... <br /> <br />Hanggang kailan tayo puro Flavor of the month... Kailan matatapos ang Tamiya, ang magic cards, ang playstation, ang cellular phone, ang spoiler ng awto, ang PDA, ang bagong gadget sa PC, ng mas mataas na suweldo... Kelan natin aaminin sa sarili na kelangan natin aminin na ang mundong tinitingnan natin ay masyadong malaki para tahakin natin habambuhay... kailan tayo malalagay sa tahimik... pag kinasal ba tayo? marami sa atin, stuck pa rin sa Flavor of the month... sa hilig... sa gusto... <br /> <br />Maikli, simple... nakahanap nako ng flavor na panghabambuhay... hanap na rin kayo... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-110789801049008264?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1104861679026144732005-01-04T09:38:00.000-08:002005-01-04T10:01:19.026-08:00Ayos mga kaibigan, buhay na naman po tayo... <br /> <br />Parang ang tahimik ng mundo ngayon, no? Pumunta ako sa town center kanina, chong... WALANG TAO... Pumasok ako sa mga store... WALANG BUMIBILI... <br /> <br />O, ano, nagsawa rin kayo no? Naghahanap ng magagawa? Trabaho lang muna ba? <br /> <br />Ganito na lang, paalala lang natin sa sarili natin na 2005 na... mas mararamdaman siguro natin kung gaano na katanda ang mundo natin kung gagawin natin to, tara na, dalhin ang pinakabatang miyembro ng pamilya at makipagkuwantuhan... eto, mga kuwentong puwede niyong gamitin... <br /> <br />"O, anak, musta ka na... alam mo anak, 2005 na!!! Grabe, akalain mo!" <br /> <br />Alam mo ba Anak... <br /> <br />fifteen years ago, asa bahay ako, akala ko lasing lang ako, pero pagtingin ko sa relo ko, tanghali lang pala... Shiyet anak! LUMILINDOL! Paglabas ko ng bahay sobrang raming natataranta... hindi mo naranasan yon anak pasalamat ka... hanggang ngayon may mga nagmumulto sa baguio, maraming namatay dun.... <br /> <br />Fourteen years ago naman anak, grabe, akala ko mag-eend of the world na... diyos ko, paglabas ko ng bahay akala ko nagsosnow sa Pilipinas "HOMAYGAHD! EESAMEERAKOL!!!" Hanaknampoocha anak ashfall lang pala... siguro hindi mo na alam yang salitang yan pero yung mga kapanahunan ko alam yan, pumutok si pinatubo anak... nung panahon na yun mas sikat ang relief goods sa px goods, ang tagal na puro lahar na lang ang laman ng joke ng tao... leche talaga.... <br /> <br />Pero alam mo ba anak, naaalala ko rin naman yung mga iba, hindi disaster... <br /> <br />Thirteen years ago anak, nagkaroon ng election, alam mo ba anak, alam mo ba na ayung tinatawag niyong lukaret ngayon... oo yung defensor... yung miriam... alam mo ba muntik nang manalo yan... aba oo anak... pangalawa yan kay Ramos, alam mo ba yan ang Roco nung panahon noon, siya ang binoboto ng mga taga-UP, ng mga guro, ng mga edukado... ANO? Hindi ka na naman naniniwala sa akin? Dinaya pa nga yan eh, kaya tingnan mo, hanggang ngayon kahit si Gloria na ang pangulo, si Ramos pa rin ang inaaway.... <br /> <br />Twelve years ago anak, eto anak, twelve years ago anak... eto, papunta kaming dinner nang nanay ko nasa awto kami nakikinig ng radyo, siyempre ang sikat na stasyon nun 93.9 WKC chaka 97.1 LSFM palang... Hay naku anak, galit na galit ang nanay ko... grabe... sabi niya "Sino ba yang bastos na yan at ngayon lang akong nakarinig ng kantang tagalog na may mura!! HAY!" Shiyet anak, ang tagal na nga pala... O diyos ko, ano ba naman ito... <br /> <br />Ano anak? Hindi ka naniniwala? Naknanghayoptongbatangito... Kayo talagang mga bata ngayon, namulat lang kayo sa mabilis na buhay hindi man kayo nag-isip kung paano ang buhay dati, alam mo ba nung bata ako lima lang channel? Teka nasabi ko na yata, ay hindi pa pala, ay.... <br /> <br />Haaaaaaaay, ganun na pala katagal no? Wala lang... <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-110486167902614473?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1103129953610501912004-12-15T08:31:00.000-08:002004-12-15T20:02:21.396-08:00Sayang, sayang, sayang... <br /> <br />Discussion sa klase, hindi ka masyadong nag-aral, bad trip talaga o, pero biglang nung nagtanong yung teacher, sabi sayo ng utak mo "SHET! ALAM KO YUNG SAGOT!", nagdalawang isip ka, yun nga ba? Baka magtaas ako ng kamay mali pala, sigurado ba ako o hindi? kelangan tama pagnagsalita ako... Taas ang kamay ng kaklase mo, sinabi yung sagot mo, tama... Sayang. Hindi ka naman talaga nag-aaral sa subject na yun eh... alam mo pa naman.... <br /> <br />Group project, pumipili kung sino gagawa ng kung anong trabaho, may ipinapaayos na interview, nagtatanong ang groupmates kung sino gagawa... eto na naman... "May kakilala ako eh, pwede", nagdalawang isip ka... teka lang, baka sabihin nila epal ako, o baka magcommit ako pero hindi ko magawa, sayang rin panahon ng gimik no, parang hindi ko na nga ata kaya, kaya ko ba? Biglang salit yung isa, siya ang gumawa, palpak, late, panget, sira ang grade niyo... Sayang, hindi naman madalas ang ganong pagkakataon, kaya mo pa naman... <br /> <br />May matagal ka nang katrabaho at kaibigan, at may gawain siyang hindi mo talaga masikmura... maliit na bagay pero lagi-lagi nalang niyang ginagawa, kelangan mo nang sabihin sa kanya, eto na, pero teka... nagdalawang isip ka... maliit na bagay lang naman eh, grabe naman ang pasensya ko kung di ko mapagbigyan.. baka masira lang... lumipas ang panahon, sa sobrang hindi mo gusto unti-unting hindi mo nalang siya kinagimik, kinabarkada, kinasama... Sayang, di naman dapat siya masasaktan eh, sasabihin mo lang... <br /> <br />Pansinin natin, ilang pagkakataon na sa buhay natin ang nasayang natin... <br /> <br />Ang hindi talaga maalis-alis sa utak ko ay ito... marami na akong kakilalang tao sa buhay ko, wala ni isa sa kanila ang matuturi kong bobo... walang alam... marami na akong nakikilala sa buhay ko pero wala pa akong nakikitang taong tunay na masama... Ano ba ang nagpapaiba sa bobo at magaling na tao, sa masama at mabuti? <br /> <br />Sayang... madalas nga naman nating sabihin sa iskuwela dati, ok lang na ganito grade ko, alam ko naman yan kung aralin ko lang eh, mas mataas naman yang grade na yan kung pinagmabuti ko lang eh... laging alam natin na kaya natin di ba? <br /> <br />Ang galing... ngayon nga naman ang mga nakikita kong naging matagumpay sa buhay ay hindi yung mga matalino nung high school, hindi rin naman yung mga nagkakakaso, hindi mo maikakahon sa isang kategorya, halu-halo, chop suey... Pero may napansin ako sa kanila, may isang bagay na pare-pareho sa kanilang lahat: Hindi sila nakontento sa salitang SAYANG... Eto yung mga taong natutong sumagot sa klase kahit alam nilang pwedeng maging mali ang sinasabi nila, eto yung mga taong tanggap nang tanggap ng trabaho at kasabay nito ang pagtanggap ng responsibilidad kung sakali mang hindi matagumpay ang naging resulta ng kanyang pamumuno, minsan nga lang natatalo, dahil sinisigurado niyang panalo... Eto yung mga taong hindi makatulog sa gabi kakaisip kung paano sasabihin sa kaibigan ang hindi maganda sa kanyang ugali upang mapaunlad ang sarili, kahit gaanong puyat ay bukas gagawin niya ito... <br /> <br />Madalas nating naririnig ang mga kuwento ng mga taong hindi magtagumpay tagumpay kahit na anong negosyong pasukin, stuck sa iisang trabaho habambuhay. Nagkaroon ba kayo ng pangarap na mapasok sa isang linya ng trabahong parang mailap sa buhay ninyo? pag-aartista, musikero, manunulat, negosyante, restaurant owner, napakarami... Nagkaroon na ba kayo ng ideya na sobrang ganda at hindi kayo makatulog sa gabi kakaisip? Negosyo, trabaho, buhay... Alam kong malabo pero alam niyo na ang mga sinasabi ko... mga panahon sa buhay na nabubulaga tayo ng mga kaisipang hindi pa natin naeenkwentro kahit kelan... mga bagay na madaling mabaon sa pagdadalawang isip... <br /> <br />Sabi sa akin ng kapatid ko dati... kapag hindi ka makatulog sa gabi kakaisip sa "eureka moment" mo, huwag na huwag kang gumising na wala kang gagawin... dahil aminin man natin o hindi, hindi lang ang tagumpay at pagkabigo ang mahalaga sa buhay... kung paano natin dinanas ito, isa sa mga pinakaimportante ang paraan ng pagdanas... Minsan ang sarap ng pagpunta sa Baguio ay ang mga tanawin na nakikita mo sa oto, mga kinakainan niyong stopover, yung picture niyo sa tabi nung malaking leon... Masarap pumuntang Hongkong, pero yung paraan kung paano magcheck-in sa airport, kung paano pumila sa immigration, kung paano hanapin ang gate, kung paano magantay, yung mga yun ay dadalhin natin kahit kung sa America, sa Europe, o sa Namibia man tayo pumunta... Minsan talaga... sa takot natin tungkol sa isyu ng tagumpay at pagkabigo, nakakalimutan natin na mahalaga rin pala yung pinagdadaanan natin, manalo man o matalo... Sayang... <br /> <br />Bakit nagiging matagumpay ang isang tao? Dahil ayaw niyang naririnig ang sayang. Dahil alam niya na pagkatapos ng lahat, hindi talino lang ang magpapapanalo sa buhay, hindi lang ito ang bibilangin. <br /> <br />Pag nasabi na ang lahat ng masasabi, ang pinakamahalaga ay hindi pa rin nasasabi, nagagawa lamang ng kaloobang mapagkawang gawa... Maaari kang manalo sa anumang debateng salihan mo sa tambayan, sa bahay, sa inuman, pero saan ka pupulutin pagkatapos ng ilang taon... sa mga panahong hindi na mahalaga kung sino ang may tamang sagot... <br /> <br />Sayang... Salitang Pilipino... Walang diretsang kapalit sa Inggles, bakit kaya? <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-110312995361050191?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1102352151624862652004-12-06T08:06:00.000-08:002004-12-06T09:01:53.846-08:00On and on everyday we walk... <br />And wake up wanting to give up <br />Countless hours a day we spend <br />Asking questions years on end <br /> <br />Not a second though we shed <br />in light of an ancient friend <br />that seems to me we should give praise <br />For now I'll show in countless ways... <br /> <br />I don't believe we've shoveled in <br />How strong our eyes have been... <br />Millions of tears from them have flown <br />Even those we have not shown... <br /> <br />Countless joys and blood and sweat... <br />and love and hate these eyes have met... <br /> <br />From end to end our lives unfold... <br />From front to back the stories told... <br />And while we question why we wake <br />Not one complaint our eyes will make.... <br /> <br />Warriors that behold what they detest... <br />Our eyes were never made to rest.... <br />Though hearts and minds have grown tender <br />Eyes still see, and can't surrender... <br /> <br /> <br />Bigla ko lang naisip... grabe na yung naranasan ng mga mata natin no? Naaalala niyo nung bata pa kayo? Inosente, walang kaalam-alam no? Hanggang Voltes V chaka transformers lang ang abot ng kamalayan mo diba? Ang pinakamalapit na sa pisikal na karahasang nakikita mo WWF... <br /> <br />Ang haba na nga ng narating natin... At gaya ng dating-dati ko pang sinasabi, kahit mga magulang natin hindi na lubusang nakikita at nararanasan ang mga bagong bagay na nararanasan natin ngayon... Naaalala niyo ba kung anong mga pangarap niyo nung bata kayo? Kung ano yung mga sinasabi sa inyo ng mga magulang niyo dati... Diba Doktor? Diba Attorney? Diba Negosyante? Naaalala pa ba natin yung panahon na halos ito lang ang pinapipilian natin? Ang galing no? <br /> <br />Eh ngayon ano nang namamalasan ng mga mata natin? Isang bansang pabagsak sa gitna ng pagsulong ng mga iba't ibang bansa sa tabi nito.... Isang panahon na Napakaraming trabahong mapagpipilian, pero konti lamang talaga ang nakukuha... Hayan na! nakita na rin ng sarili nating mga mata... mga kursong IT, Nursing, Archi, Engineering, Management Engineering, Chemical Engineering, ABCD (ano nga ba yun?), Diplomatic affairs, Interdisciplinary studies, Environmental Science, Foreign Language, Developmental Studies, Sociology and Anthropology... AAAAAAAAAAHHHHHHH!!!!! Mama, kala ko ba magdodoktor lang ako.... <br /> <br />Hindi lang yan ang namalasan ng mata natin, nakita rin niyang unti-unting sakupin ng mga dayuhan ang mga utak ng mga kabayan niya... MTV, Channel V, ETC, ESPN... Unti-unti niya nang nabalitaan sa tenga natin na wala nang tunay na Filipino... Kahit mga Filipino Graduate daw ay hindi na makapagderetso ng Filipino... At ang mga nagboblog daw na Filipino ang gamit makata na daw... di-pangkaraniwan... ayus diba? <br /> <br />Nakakita rin siya ng patayan... hay, napakaraming patayan... pinakamalakas na bansa sa mundo'y namalasan niyang tirahin sa kapusu-pusuan ng mga galit na kaaway... luha, dugo... Nakita niya ang sariling pangulong pinaalis ng mga taumbayan at nang pinalitan ito'y nakit rin niyang subukan pa ring paalisin... mga sasakyang sinusunog... mga taong nambabato at binabato... <br /> <br />Nakakita siya ng mga kaibigang hindi nagkatrabaho... Nakakita siya ng kaibigang nabaon sa utang, at naligo sa yaman... nakakita siya ng mga pamilyang nagkawatak, nakakita siya ng kamag-anak na namatay... nakakita siya ng magulang na nagkasakitan... Nakakita siya ng mga kaklaseng maagang nabuntis at nagpakasal.... <br /> <br />Mula sa bulkang sumasabog hanggang sa bagyong nananalanta... mula sa buhay na marangya at buhay na lugmok sa putik... mula sa mga maaayos na kaibigang walang asenso, hanggang sa mga kinaiinisang nagtagumpay... mula sa matatalinong nag-adik, hanggang sa mga bobong yumaman... Pangungutang, pagbabayad, yakap at suntok, nabaon at umahon.... <br /> <br />Ang lugi ng mga mata natin no? hindi pwedeng sumuko... Pwede lang pumikit para matulog, sa kaalamang magigising siyang muli upang danasin pa ang iba't ibang susunod na mangyayari.... <br /> <br />Kaya siguro madalas tayo nagkakaproblema... dahil dumarating na tayo sa punto ng buhay natin na halos lahat nakita na natin... Alam niyo kung bakit tayo nagkakaproblema? Kasi hindi natin matanggap na ganito ang buhay na kelangan nating buhayin... Aminin man natin o hindi, minsan o madalas man mangyari sa ating, iniisip pa rin nating tumakas, naghahanap ng mga bagay nahindi pa natin nasusubukan upang layuan ang mga kapangitan ng buhay.... <br /> <br />Hindi ko naman sinasabing pangit ito... siyempre kailangan gumawa ng paraan... pero ang gusto ko lang sigurong sabihin ay kelangan pa rin tayong tumahak... kelangan pa rin nating subukan man lang mabuhay sa buhay na ibinigay sa atin... Bawal sumuko... tandaan natin... yung mga mata natin di tayo iniwanan... di tayo pwede sukuan... Sila mismo ang magsasabi sayong minsa'y masarap ang mahirap, at mahirap ang masarap... paikot-ikot lang ang mundo... bukas, paggising mo, siguradong may kasabay kang gigising... minsan nauuna pa sayo... Bigyan natin ng karangalan ang mga mata natin... Sabihin niyo sa puso't isip niyo, makicooperate naman sila... <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-110235215162486265?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1101975432318556432004-12-01T23:30:00.000-08:002004-12-02T00:17:12.316-08:00Memories of College... <br /> <br />Dedicated sa mga Kaibigan ko sa Batch 2001 ng High School... <br /> <br />Gagraduate na kayo no.... nararamdaman niyo na ba? Nandun na yung init, nandun na yung kulo... nandun na yung excitement na hindi maipaliwanag... alangan gusto na, alangan ayaw pa... Eto na to chong... malapit na... <br /> <br />Tagal niyo nang hinintay to no? Naaalala niyo nung first year kayo? Ni hindi niyo pa alam kung paano mag-enrol nang maayos... Ni hindi pa kayo pumipili gaano ng subject... Eto na kayo... nakagawa na ng isang buong agham kung paano sumingit sa registration nang hindi kinagagalitan ng kasunod... Diba kayang kaya niyo na? Naisip niyo ba nung huling enroll niyo na huling beses niyo na sisingit sa pila? Mangaahas para mauna sa maayos na teacher? Oo sige na hindi pa yun yung huli, kung Lasallista ka... Happy sembreak nga pala sa mga Lasallista, sana maenjoy niyo yung isa't kalahating araw niyong bakasyon... <br /> <br />Mabalik tayo... Ang sarap no? Pero kasabay ng matinding paghihintay sa tagumpay ng apat na taong pagdurusa, nakakalungkot... Patapos na... patapos na yung mga araw na pwede kang umabsent dahil trip mo lang... Patapos na yung mga araw na ang pinakamalaking problema mo sa buhay ay yung pagmemorize lang ng lesson... problema mo lang yung 4 P's, problema mo lang yung SWOT Analysis... tapos na yun... parating na yung mas seryosong problema... SERYOSONG PROBLEMA... hindi na pala nakakalungkot... nakakatakot na pala... <br /> <br />Ito ang dahilan kung bakit muling sumagi sa isip ko yung grades... Hindi lahat ng bagay nagegreydan, malalaman niyo na kung bakit... pero siyempre ikukuwento ko na sa inyo... ayus... Pagbigyan niyo ko... <br /> <br />Noong bata tayo ang madalas na ginagamit na larawan ng mga guro para sa buhay ay kalsada, paliku-liko, paikut-ikot... Sabi nga nung kanta... The long ang winding road... Sa tingin ko, para makita natin ang buhay ng mas malinaw ay kailangan natin ibasura ang paglalarawang ito... Sa dinami-rami ng mga ibat' ibang desisyon na ating maeenkwentro sa buhay natin ay kulang pa ang isang road map ng Metro Manila para ilarawan ang paliku-liko nating buhay... Saan ba tayo magsisimula? Saan ba dapat sukatin ang pagkaayos ng buhay ng tao? Saan ba natin kailangan galingan? Kailangan ba'y magpakabuti lamang? Sa pag-alaga at pag-aruga ba sa pamilya? Sa sarili ba nating trabaho? Sa pagbibigay ba ng limos? Sa pagsisimba linggu-linggo? Saan ba tayo talaga gegreydan? <br /> <br />Mga Kwento ng Buhay ng Ibang tao: <br /> <br />Si Way Kurat... Dating aktibista... magsasaka... napaglinawang gustong tumulong sa bayan... tumakbo sa kongreso... nanalo... marami kasing naniniwala sa kanya... Hindi siya kagaya ng ibang kongresistang mayaman... siya, pumupunta sa House of Representatives nang nakabisikleta... Ang opisina niya ay hindi tunay na opisina, hardin kung saan nag-aalaga siya ng mga halaman... Regular na mga proyekto ang ginagawa niya... pag-ayos ng kalsada, pagpagawa ng multi-purpose hall, ng deep-well... ganun... Iba't iba ang kaibigan niya, maging mga rebelde ay lumalapit sa kanya at kinikilala siya bilang maayos na tao... Hindi mabakas sa kanyang pamumuhay ang katiwalian... <br /> <br />Simple ang buhay, nagagawa ang trabaho... ganito ba ang gusto niyo? Di ba sa mga pangarap natin hindi man lamang nabakas ang pamumulitika? Mas lalo pa siguro ang simpleng pamumuhay... Ang asenso sa atin negosyo... ang asenso sa atin hindi ito... pero bakit may karisma? Bakit nakakaakit? Bakit kahanga-hanga... <br /> <br />Si Bernadette... Anak ng mayaman... Anak ng Pulitiko... Nag-artista... at hindi lang artista... kontrobersyal na artista... kung kani-kanino napapamahal... kung sinu-sino ang kinakaaway... Pero sikat... Kaya nang tumayo sa sariling paa... Diyos ko, sa isang deal niya ang gagawin lang niya'y magtetext ng isang beses sa isang araw... 14 thousand pesos na ang kinikita niya sa araw na yun... Hindi lang ito...Pranka... What you see is what you get... May appeal di ba? <br /> <br />Maskandalo, pero tumatayo sa sariling trabaho... magaling, asenso... Kahit na mahirap isipin... may karangalan pa rin sa ganitong sitwasyon diba? Bakit kahanga-hanga pa rin? <br /> <br />Si Boyet... Minana ang negosyo sa magulang... Uupu-upo lang okey na... tumutulong pa rin sa opisina pero hindi gaano... Mas gusto na lang niya ang paunlarin ang iba... tumutulong sa pamamagitan ng iba't ibang organisasyon, nagtuturo sa kolehiyo, nagbubuhay ng ideyalismo sa kabataan... Walang ginawa kundi magbasa ng libro upang maibahagi sa iba.... <br /> <br />Madaling sabihing palamunin ano? Ginamit lang ang pera ng pamilya para sa layuning pinagdesisyunan lamang niya sa kanyang sarili... Pero Nakatulong eh... ilang beses ang balik ng pagtulong sa lipunan... Bakit kahanga hanga pa rin? <br /> <br />Si Kristoffer... Maagang nag-asawa... may isang anak, hindi na naman nadagdagan... tulung-tulong silang mag-asawang magtrabaho para buhayin ang anak... Dahil sa hirap ng buhay ay hindi na muna sila makapagpangarap sa sarili nila... Pasok ang suweldo, labas ang suweldo... Sa pamilya nila sinusubukan nilang buhayin ang tingin nila'y karapatdapat na larawan ng pamilya... Iyon na ang buhay nila, sa anak, sa asawa... <br /> <br />Wala muna ang indibidwalidad... Pero wala na bang kuwenta? Kagaya ng pagtulong sa lipunan, bumubuhay sila ng isang anghel na balang-araw ay magtatapos rin sa kolehiyo, matatanong rin ang mga tanong na tinatanong natin... Karangal-rangal, bata na ang obra... Bakit kahanga-hanga pa rin? <br /> <br />Bakit hindi lahat ng bagay nagegreydan? Dahil hindi lahat mapipili natin... Sa pagkalaki-laki ng road map ng Metro Manila, konti lamang ang mababaybay mo sa buhay mo... At sigurado ako, halos iisang punto lang sa mapang ito ang uuwian mo... Paano mo malalaman kung paano mabuhay sa caloocan kung hanggang makati lang ang inabot mo? at sa alabang ka pa nakatira? Pag-isipan natin... Patapos na chong... gagraduate na kayo... ang susunod na tanong... ano nang susunod? isang mahirap na tanong... isang tanong na walang tama't mali... isang tanong na hindi masasagot ng salita, hindi pa masasagot ng gawa... Ang sagot natin sa tanong na yan... buhay... isang buo, mahaba, mahirap, masarap, mabango, mabahong buhay... <br /> <br />Tara na Sagot na, wala namang grade eh... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-110197543231855643?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1101798699704276702004-11-29T22:28:00.000-08:002004-12-01T07:32:51.646-08:00Eto na… pwede na siguro…. <br /> <br />Ang rami kong mga kakilala ngayong iisa lang ang pinag-uusapan… kaklase ko, girlfriend ko, ate ko, ultimo nanay ko noong huli kong nakita iisa lang ang bungad ng pag-uusap… <br /> <br />“Napanood mo na ba yung National Treasure?” <br />“Sobrang ganda!!! Panoorin mo!!!” <br />"Kung nagustuhan mo yung Da Vinci, OK YUN." <br />"Anak ka ng Mason diba? Makakarelate ka dun sa facts..." <br /> <br />Ayos!!! Exciting!!! DABESS!!! <br /> <br />Sabog sabog ngayon yung isyung yan ano? Pumunta kasi ako sa powerbooks kanina... Alam niyo ba kung anong mga title yung nasa pinakamalapit dun sa entrance? <br /> <br />Da Vinci Code, Angels and Demons, Holy Blood, Holy Grail... Punta ka sa may Cashier ano naman bubulaga sayo... Hiram Key, Second Messiah, Book of Hiram, Da Vinci Decoded, Magdalene's Lost Legacy, The Woman with the Alabaster Jar... <br /> <br />Kagulo Chong... Sikat na sikat ngayon ang isyung daan-daang taon nang patay-sindi... <br /> <br />Kuwentuhan kami ng mga brod ko (DeMolay), chaka mga ibang Dad (Mason)... ang rami daw biglang nagkainteres, nagtatanung-tanong... yung iba biglang gustong sumali, kumatok sa pintuan ng masonriya... Sikat! Putok ang isyu! Buhay ang balita... may tama, may mali, may mga nagmamarunong, may mga nagmamaang-maangan... meron rin namang mga nagsasawa na rin... "TAMA NA!!! TIGILAN NIYO NA MAGMISA NALANG KAYO!!!" <br /> <br />Mahirap pag-usapan ang mga ganitong isyu no? Siyempre, diba sabi nga palagi, Politics and Religion, walang magiging resolusyon kailanman... wala talaga... maraming magpepresenta ng ebidensiya, mga patunay, pero kasabay ng presentasyon nila, habambuhay ring kikwestiyunin ang kredibilidad ng mga pinanggalingan nito... Hindi nga natin alam, maaaring yung tunay na relihiyon at katotohanan tungkol sa Diyos nandiyan na, tinabunan lang natin sa kakadebate.... <br /> <br />Pero diba, kapag putok ang isyu, maapoy-apoy at kumukulu-kulo pa, diyan siguro mas madaling pag-usapan... Kaya eto na naman si Noy, susubukan ang hindi kasubuk-subok na bagay, pag-uusapan ang relihiyon... Pagbigyan niyo ko... <br /> <br />DeMolay nga pala ako, anak ng napakaactive na Mason... Lumaki ako na mulat sa mga gawain, karaniwang pananalita, posisyon, at kung anu-ano pang bagay na may relasyon sa masonriya... (Disclaimer: hindi po ako mason, di ako nakakapasok sa meeting nila.) Masasabi kong mahal ko na rin ang kapatiran ng mason dahil na rin sa pagmamahal ng tatay ko sa organisasyong ito... Pero kasabay ng pagdaranas ko sa pagtutulungang magkapatid, naranasan ko rin ang mga masasamang bagay -- madiscriminate ng mga taong napakagaling magmarunong sa hindi naman nila naiintindihang bagay, makipagdebate sa pagtatanggol sa frat ng tatay ko, at siyempre, kasama na rin ang madismaya sa mga mason na pangit ang ugali (meron talaga, marami.) <br /> <br />Ikinikuwento ko siguro ito dahil sa ganitong perspektibo ako makikipag-usap sa inyo tungkol sa relihiyon... Katoliko ako... hindi sobrang tapat na Katoliko, pero naniniwala pa rin sa pagkaKatoliko ko.... <br /> <br />Bakit kaya kapag lumalabas ang isyu ng Mason, isyu kay Da Vinci, kay Magdalene, ay hindi maiiwasang mapalingon lahat, Mason man o hindi... <br /> <br />Simple lang yung sagot diba? Dahil lahat tayo ay may pakialam sa mga isyung nagsasabi ng ganito at ganyan sa ating pananampalataya... <br /> <br />Narinig na natin lahat... <br /> <br />"Diba nagpakasal daw si Hesus kay Magdalene?" <br />"Diba nagkaanak sila?" <br />"Diba yung Wedding at Cana sila yung kinasal?" <br />"Diba gawa-gawa lang ng simbahan lahat yun?" <br />"Alam niyo ba yung knight's templar?" <br /> <br />Diba ganito, diba ganyan... Eto na, banat na... bigla nang ang daming nagmamarunong!!! "Alam mo nabasa ko to eh, chaka to, chaka to... hindi totoo yan... Totoo yan... sinabi kasi sa ganitong libro ganito at... at.. at... <br /> <br />Galing no? Iba talagang magmahal ang tao sa pananampalataya... lumalabas ang isyu at nagiging iskolar bigla... nakabasa lang ng ilang libro eksperto na... Pero hindi ko sinasabing masama ito... ipinapakita lang nito na may mga taong gustong nakakabit sila sa pananampalataya nila, hindi lang sa paniniwala sa mga bagay-bagay na hindi nila nakikita, kundi sa pag-alam at pagtatanggol sa mga impormasyong mali na ihinahagis patungo sa paniniwala nila... <br /> <br />Ang hirap ano? Pwede nating sabihin... "TAMA NA KASI!!! GAWIN NALANG NATIN YUNG SINASABI NG SIMBAHAN!" Maaaring maging tama ang saloobing ito... ngunit may butas parin... Pwede nating sabihin "BASTA SUSUNOD AKO, DAHIL SA SARILI KO GANITO PA RIN, NANINIWALA PA RIN!"... Oo nga't tama na kailangan sa sarili mo alam mong naniniwala ka, naresolbahan mo na sa sarili mo na taimtim ang pananampalataya mo, ngunit kung gayun nga'y puwedeng maging taimtim ang iba sa ibang pananambalataya, ganun ba ang dapat mangyari? Wala nang pakialamanan? Hindi ba't napakaimportante rin sa relihiyon ang konsepto ng komunidad? <br /> <br />Haaaaay, sabi ko na nga ba mapapagod ako eh... hirap no? Madaling sabihin nalang na suko... at merong malaking patibong na kapag napakatagal mo nang hinahanap ang katotohanan, sa isang punto'y susuko ka nalang at susunod ka nalang sa pananampalataya mo, sasabihin mo nalang "eto na to, naniniwala na ako." Hilaw na paniniwala... Inamin nga, naresolba nga sa sarili, ngunit hindi pa rin tapos... <br /> <br />Napakadali rin naman kasing tanungin eh... iba't iba ang relihiyon sa mundo, kapag namatay ka ba, yung ending mo yung ending nung pinili mong relihiyon? Ang mga napakabuti bang tao ay magiging kaparehas rin ng napakabuting taong nagsisimba linggu-lingo, o kaya ng napakabuting taong isang beses lang kumain sa Ramadan? <br /> <br />Bakit putok ang isyu ng National Treasure? Dahil Kailangan pa rin ng taong magtanong... Hindi naman ibig sabihin na magbago tayo ng relihiyon, ngunit napakahalaga ng pagtanong... Kung maging mabait lang ba ako at hindi ako magkumpisal, simba at iba pa, pupunta pa rin ba ako sa langit? Mga tanong na hindi masagot ngunit kailangan pa ring tanungin... kung hindi'y mauuwi lang sa paghahanap ng pananampalatayang mauuwian, na gagawin ang kailangan gawin sa simbahan upang may mauwian lamang na relihiyon... Para kang kumukuha ng exam na hindi mo alam kung ano ang gegreydan... yung uniform mo ba? yung essay? yung fill in the blanks? <br /> <br />Aminin man natin o hindi, nawawala rin tayo... kaya tayo naaaliw manood nung National Treasure, kaya mahilig tayong magbasa nung mga libro na yun, dahil kahit papaano gusto natin mabigyan ng liwanag ang nauulapang kamalayan tungkol sa buhay... Sabi ng guro ko sa kolehiyo... "What is Faith? Faith is believing without seeing."... Hindi ako sigurado, pero sa tingin ko ganun rin mauuwi ang pananampalataya natin, sa pagtiwala... ngunit hindi nito ibig sabihin na mali ang magtanong, na maling maghanap ng konti pang kalinawan... Wala namang bayad yun eh... Libre.... <br /> <br />Dahil sa kahuli-hulihan, sa tingin ko ang mahalaga ay ang pananampalatayang naranasan mo, hindi yung pananampalatayang minana mo o natutunan mo... danasin natin.... kung kailangan magtanong, magtanong.... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-110179869970427670?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1100161286581950352004-11-11T01:15:00.000-08:002004-11-11T00:23:51.473-08:00Time, why do I have so much of this time <br />Overflowing from my day <br />That slowly harshly ticks away <br /> <br />Breathe, tell your mind just what to do and heed <br />Flying colors, bursts of light <br />Seize the day all through the night <br /> <br />That's when, I realize what I've forgotten <br />Look away all focus gone and.. <br /> <br />Drunken sobriety <br />Looking for some ground beneath my feet <br />Everything spinning out to space <br />Oh, it's plain to see <br />All is done, you're all I need <br />Coz you put all the color back in me <br /> <br />Sit, think of how to make all this fit <br />On and on and out and in <br />And over and over again <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-110016128658195035?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1099496415477100862004-11-03T07:36:00.000-08:002004-11-03T07:40:15.476-08:00Pauwi, ayoko na sanang umuwi <br />Ayoko na sanang harapin <br />Gasgas na utak, pikon na damdamin <br />Pagod nang magsinungaling <br /> <br />Ang mga sinasabing <br />Kalokohan sa sarili <br />Upang ika'y di maisip <br />Upang hindi manatili <br /> <br />* Puwang na di mapunuan <br />Tahanan ng dating kasiyahan <br />Lokohin ang sarili <br />Naghahanap ng rason <br />Kung ba't nag-iisa ngayon <br />Lokohin ang sarili <br /> <br />Himbing, gusto ko sanang mahimbing <br />Gusto ko sanang ipahinga <br />Matang bumibigay, nakikipag-away <br />Sa lupit ng salamin... <br /> <br />sa mga sinasabing <br />Kalokohan sa sarili <br />Upang ika'y di maisip <br />Upang hindi manatili <br /> <br />(Repeat *) <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109949641547710086?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1099495810930404072004-11-03T06:56:00.000-08:002004-11-04T04:28:36.443-08:00I was driving down South Super Highway when I had this moment. A Eureka moment. The same kind of moment you get on quiet Sunday afternoons when you look up in the air and suddenly just get it. Get what? Get IT! Those split seconds when you get a whiff of living air and just realize that life is beautiful, that there are no problems, that moment where you just breathe in and say to yourself "I'm content, nothing more, Lord..."That moment that in turn just simply goes away and fades into oblivion when you so much as flinch. <br /> <br />There it was playing inside my brain, the words love... feel... A picture of Morrie comes into my mind's view... he's crying, he's yelling out his famous line... <em>"Love, we have to love, we just have to love..."</em> <br /> <br />They say the opposite of love is indifference, not hate? How much plainer can the meaning of life take its form... "Love, feel, experience..." Why do we feel suffering? Isn't it that suffering is merely a mechanism... a catapult that lifts us from ground level to heights upon which we see the world in a different level? From up above... or should we say from down below? Isn't it true that when you look through the window of an airplane, that what you see makes you look at the ground differently? with more than one perspective? Isn't it most important to realize that we experience the negatives because of the positives? <br /> <br />Since I was young, my father kept telling me <em>"Don't despair when you are in your slumps, that only means that the ups are coming soon."</em> Could he have been more correct? The people who we should pity aren't those people who don't suffer... The people we should pity aren't those who haven't experienced heartbreaks, who haven't had hunger pangs, who haven't had insecurities.. The opposite of love is indifference. The people that we should pity are those who have gotten so used to life, that every cheeseburger tastes the same... that every day at work seems like push-ups that you merely have to get over with... The people we should pity are those who do not feel...Who have lost all sense of passion, who just think that their goals in life are their only goals in life... <br /> <br />When we talk about life's meaning, we usually talk about what we make of ourselves. When we look at what we have become, it doesn't always carry with it the memories of all the hardships, the smiles, the blood, sweat and tears, all that we have experienced along the way. Yes, whether we become successful, whether we become virtuous, whether we become what we want to become is immensely important, but aren't what we went through values in themselves? And because we always remember what we have gone through when we think about what we are, isn't it possible that what we went through is just as important, or maybe even more important than what we have become? When you court a girl for months before you get together, isn't a big part of your relationship related to the courtship? If it isn't, then let's go further, isn't a great part of what you are right now as a couple defined by what you have been through? The answer is yes... <br /> <br />What is my point? That what we do today and everyday for the rest of our lives. The little things, the daily routines, the things out of the ordinary, the dinner dates, the Saturday night alcoholfest, the way we treat our parents, the way we treat strangers, the way we treat the poor, those things are just as important as whether or not we become successful businessmen, doctors, lawyers... What we do and what we feel everyday is so valuable... In the end, it probably won't matter if we were the greatest lawyers or presidents of our companies... what would matter is how we have helped other people realize that they could feel loved, that they could feel empowered, that they could feel human, that they could feel like themselves... In the end what matters is if we have convinced ourselves that our lives were worth something... In the end what matters is the self and others... That is probably the reason why in the history of mankind, only a few things were considered as basic... the human, the other, and their environment... <br /> <br />What I probably mean is... let's ask ourselves if other people have felt better because of us, that they felt human... let's ask ourselves if we look at ourselves and we feel satisfied and at the same time, ever hungry to do more, for ourselves and for other people... You could possibly say that life could be compared to a drug... you have only a limited time to enjoy it's effects... and you can do anything from trying to lengthen the hit, to trying to enjoy it yourself, or trying to enjoy it with others... in the end you can't take any of it back... <br /> <br />Live... please... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109949581093040407?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1099367203507629882004-11-01T19:07:00.000-08:002004-11-01T19:48:20.590-08:00Kalahating buwan ang lumipas... ang bilis... Eto, game.. <br /> <br />Memories of College... <br /> <br />"We are given to God to put our faith therein, but to be forgiven, we must first believe in sin" <br />--- Jewel, Innocence Maintained <br /> <br />Araw-araw tumititig tayo sa iba't ibang halimbawa ng halaga ng kaibahan. Paano malalaman kung ano ang liwanag kung hindi pa nararanasan ang dilim? Paano malalaman ang itim kung walang puti. Paano malalaman kung ano ang pula? ang asul? <br /> <br />Kaibahan, isang bagay na pinalilibutan tayo, kinalulunuran ng buo nating pagkatao. Noong bata tayo tinuruan tayo ng guro natin kung ano ang masama at kung ano ang mabuti. Palibhasa bata, susunod nang hindi nagtatanong. Naniniwala sa lahat ng sabihin. Ngunit napakagsunduan natin ng ating sarili na ang mabuti ay mabuti nga talaga nang naranasan nating pagmasamaan ng kaklase, agawan ng lapis, kunan sa lunchbox nang walang paalam, dayain sa laro. Naranasan natin ang unang halaga ng kabutihan dahil sa kapalit na parusa kung ito'y susuwayin. <br /> <br />Kaibahan, isang bagay na laging nandyan, hindi madalas mapansin... Kung walang La Salle, mabubuhay ang Ateneo, pero ang pagkaAteneo ng Ateneo ay nagiging pagkaAteneo ng Ateneo dahil merong La Salle, mortal na kaaway ngunit paalala na parehong magaling na unibersidad. Baliktarin man totoo pa rin, pag walang Ateneo, mabubuhay pa rin ang La Salle, pero hindi na magiging pareho and Pagka La Lalle nila. Tunay nga na sa buhay ng dalawang iskuwelahang ito, hindi malalaman ang asul kung walang berde, at bahagyang nababawasan ang pagkaberde kung walang asul. <br /> <br />Kaibahan, isang bagay na ginagamit ng tao upang umangat, upang umunlad, upang matuto. Sa pagtanda natin mula sa mga panahong nag-aaral hanggang ngayong nagtatrabaho, iba't ibang mga tao ang inidolo natin, tiningala natin... Madalang lang magkaroon ng taong iisa lang ang pinaghangaan buong buhay nila, Mula sa katalinuhan ng nanay mo, hanggang sa kagalingan ng pananalita nung teacher mo sa acconting, hanggang sa kagalingan makisama ng kaklase mo, hanggang sa determinasyon ng kapatid mong magtagumpay, marami tayong mga nakikita sa iba't ibang bahagi ng buhay natin na mga ugaling gusto natin pantayan, minsa'y gusto nating lampasan. Bakit? Dahil hindi pa tayo ganun, hindi pa tayo ganun kagaling, hindi pa tayo ganun katalino, iba pa tayo. Ngunit itomismong pagkakaiba ang nagtutulak sa atin upang matuto, upang mas gumaling, upang mas tumalino. Maging ang masasamang karanasan natin kasama ang mga taong kasuklam-suklam ang ugali ang nagudyok sa ating sabihin na "hinding hindi ako magiging ganyan." Akalain mong kahit mga masasamang tao ay nakatulong pala sa atin. <br /> <br />Kaibahan, isa sa mga dahilan kung bakit nabubuhay ang tao. Araw-araw ay nagtatrabaho tayo nang maayos. Bakit? Dahil alam natin na puwede tayong magutom at maghirap kung hindi natin gawin ito. Ang rami rami na nating nakitang nagkaganito. Bakit? Dahil alam natin na pag ginawa natin nang maayos ang trabaho natin, may malaking posibilidad na umasenso. Nakita na rin natin ang mga tao, maaaring kilala natin o napanood o nabasa lang natin, pero alam natin na may mga taong iba sa atin... mayaman... kayang tumayo sa sariling paa. Sa pera lang ba tumitigil ang kaibahan? Isipin natin ang buhay na walang mahirap at mayaman, may libog pa kaya para mabuhay? Ang sagot, oo. Dahil ang tao ay nabubuhay rin upang maging magaling sa kani-kanilang larangan, nabubuhay rin para maging mabuti, maasal kaysa sa iba, maging mabuting ama, ina, kapatid. Maraming mga tao na modelo ng iba't ibang ugali na ito, na gusto nating tularan, at bakit pwede pa nating tularan? Dahil wala pa tayo dun... hindi pa tayo parehas sa kanila... puwede natin silang tularan dahil iba pa rin tayo... <br /> <br />Kaibahan, itim at puti, liwanag at dilim, hindi ko alam kung bakit ginawa ng Diyos na ganito ang sistema ng bagay-bagay, pero eto, ganito ang mundo. Nabubuhay ang tao nang dahil sa kaibahan. Napakahalagang isipin ito, na hindi lamang tayo nabubuhay para yumaman, para gumaling... Nabubuhay tayo tungo sa isang pagkaperpektong hindi natin kailanman mararating, pero kayod pa rin ng kayod... Sana pag matanda na tayo at binabalikan natin ang buhay natin, makakita tayo ng buhay na puno ng mga gawang ginawa natin hindi lamang para matamo natin ang pagkaperpektong minimithi, kundi ng mga gawang tumulong sa ibang gumaling, tumalino, umasenso, mga gawang tungo sa pagtanggal sa di kailanmang matatanggal na kaibahan... <br /> <br />Iba... <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109936720350762988?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1098118010879750892004-10-18T09:46:00.000-07:002004-10-18T22:41:12.713-07:00A powerful wizard, who wanted to destroy an entire kingdom, placed a magic potion in the well from which all inhabitants drank. Whoever drank that water would go mad. <br /> <br />The following morning, the whole population drank from the well and they all went mad, apart from the king and his family, who had a well set aside for them alone, which the magician had not managed to poison. The king was worried and tried to control the population by issuing a series of edicts governing security and public health. The policemen and inspectors, however, had also drunk the poisoned water, and they thought the king's decisions were absurd and resolved to take no notice of them. <br /> <br />When the inhabitants of the kingdom heard these decrees, they became convinced that the king had gone mad and was now giving nonsensical orders. They marched to the castle and called for his abdication. <br /> <br />In despair, the king prepared to step down from the throne, but the queen stopped him, sayingL 'Let us go and drink from the communal well. Then we will be the same as them.' <br />And that was what they did: the king and the queen drank from the water of madness and immediately began talking nonsense. Their subjects repented at once; now that the king was displaying such wisdom, why not allow him to continue ruling the country? <br /> <br />The country continued to live in peace, although its inhabitants behaved very differently from those of its neighbors. And the king was able to govern until the end of his days. <br /> <br />--- Paulo Coelho, Veronika Decides to Die <br /> <br />Naaalala niyo ba nung high school kayo? Naalala niyo ba nung lahat ng bagay na gawin ng teacher, ng admin, ng lahat ng awtoridad lagi niyong kinokontra? Magmula sa lugar kung saan isasabit ang ID hanggang sa haba ng buhok ng lalake, hanggang sa mga kinokolektang pera sa classroom? Ultimo mga subject mo gusto mo lahat palitan, laging tanong "gagamitin ko ba tong algebra at accounting pag doktor na ko? Bakit pa kasi kailangan isang buong taon basahin ang libro ni Rizal kung alam naman ng lahat ng tao kung ano yung kuwento? Anaknang... apat na taon na akong nag-aaral ng grammar, kelangan pa ba yan? <br /> <br />Tumatanda ka na, bigla kang namumulat sa katotohanang hindi mo na kayang magsalita ng inggles ng deretso, kahit magsulat kadalasa'y nahahanap mo ang sarili mong nag-iisip ng spelling ng napakasimpleng bagay. Sasabihin mo "tao lang!", pero dumadaplis sa isip mo "paano kaya kung sineryoso ko ito dati... Namumulat ka na sa katotohanan na unti-unti nang nawawala ang tagalog, ang filipino, napapalitan na ng Taglish, at habang binabasa mo to iniisip "Pano kaya kung yung paraan ng pagsulat ni Noy ganun rin yung paraan na magsalita siya, MAKATA, BALIW!"... Nag-uumpisa ka na ng clinic, doktor ka na, nakukupitan ka ng aide mo kasi hindi ka marunong magbasa ng financial statement, iniisip mo "kaya pala..." <br /> <br />Noong mag-aaral tayo... high school... college... alam natin na pagkagraduate natin mag-iiba ang buhay natin, medyo seseryoso... Pero tignan natin ngayon, maiisip ba natin dati na ganito kahirap yung buhay? Kabaliwan, paano mangyayari na dalawampung resume na ang nasusubmit ko, lima palang ang tumatawag, wala pa akong gusto dun sa limang iyon... Iniisip natin, haaaaaay college, haaaaaaay high-school, saan ka nagpunta.... kay sarap nang walang iniisip na kung anu-ano, kay sarap ng buhay nang hindi nababaliw.... <br /> <br />Ganun nga naman talaga ang buhay, pag bata ka pa, may mga bagay na kapag pinapakinggan mo at pinag-iisipan mo ay halos purong kabaliwan lang, alam nating nandiyan pero hindi natin maamin sa sarili natin na ganun talaga, sino ba namang mag-iisip nung estudyante ka na hindi baliw ang maggugol ng grabeng oras sa english, isang asignaturang binubuhay natin at naprapraktis araw-araw habang nagsasalita... <br /> <br />Ngayon pag tinitignan natin ang pag-iisip natin noon, ang sinasabi natin "mali pala akong mag-isip dati... immature ako, bata pa kasi eh..." Bigla na lang baliktad na, ang mundong ginagalawan natin ngayon na matanda na tayo, ang iniisip nating baliw dati, binubuhay na natin, sinasampal na tayo sa mukha... at hindi natin malaman kung kapag sinasampal tayo, matatauhan tayo o lalong nababaliw... <br /> <br />Haaaaaay buhay, ang sarap siguro ng buhay kung lahat ng tao nagkakaintindihan... kung ang mga bata lawakan ang isip na may patutunguhan ang mga kagaguhan, mga kabaliwan na ayaw nilang harapin, at ang mga matatanda ay nakakaintindi na may kagandahan ang pagreklamo, pagkilatis ng mga bata, sapagkat dito sila natututo, sa pagtingin at pagkumpara sa mga nagsasampalang kabaliwan sa buhay... sabi nga nila... kung ang mundo'y walang ilaw, purong kadiliman lang, hindi na kakailanganin ng salitang "ilaw" at salitang "dilim". <br /> <br />Ang ending ko, buksan ang isipan, buhayin natin ang kamalayan sa iisang bagay na totoong totoo... maaaring magkakaiba tayong lahat, pero kailangan natin ang isa't isa para mabuhay, huwag magalit, huwag tugisin ang kaibahan ng isa't isa, yakapin, mahalin natin ang kabaliwan ng bawat isa sa atin... "Let us go drink from the communal well. Then we will be the same as them." <br /> <br />"... This time I'm not going to tell you a story. I'll just say that insanity is the inability to communicate your ideas. It's as if you were in a foreign country, able to see and understand everything that's going on around you but inca[able of explaining what you need to know or of being helped, because you don't understand the language they speak there... We've all felt that... And all of us, one way or another, are insane." <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109811801087975089?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1097651916230676542004-10-12T23:20:00.000-07:002004-10-13T01:02:09.256-07:00Eto na... Eto na... malapit na sembreak... isa na lang ang humps na dadaanan para makarating sa lupang pinangako ng estudyante... Finals chong, quarter exam sa high school, mastery test sa grade school (Hello sa aking kaibigan na si Alfred na kakatapos lang magcheck ng Mastery Test, ang tanda mo na pare...). Haaaaay parang yung boss pagkatapos ng stage sa family computer, pag natalo mo may password ka... sa playstation pag natalo mo pwede ka nang magsave.... haaaaay finals, eto na... parang yung huling kanto sa mall na iikutin mo pag taeng tae ka na, makakaraos narin... haaay finals, parang yung huling push-up mo sa CAT, sa ROTC, parang yung huling exit sa highway bago mag-enchanted, parang yung... yung... yung... haaaaaay finals.... <br /> <br />Para sa marami humps sa daan, para sa iba naman dingding, tila kahit na wala kang mali sa exam bagsak ka pa rin... napag-isipan ko bigla ang lagi kong iniisip noong college ako pagdating ng finals, grades pare... <br /> <br />Kailangan ba talaga? Ito talaga ang dahilan ng pamomroblema natin pagdating ng Oktubre... para sa iba na ang ugali ay sa mga exam lang magpupursige (umamin na, umamin na...), napakahirap ng buhay finals dahil sa grades, para kang Ateneo nagpatambak sa first half, hindi na tuloy mahabol... parang kumunoy (quicksand, bobo), na minsa'y paglalo mong pinipilit, lalo kang natatambakan, lalo kang nagkakamali... haaaaaay Ateneo (huy Noy, grades ang pinag-uusapan....) Ah, oo nga pala... <br /> <br />Lagi nating napag-iisipan diba? Paano kaya ang buhay na walang grades... walang pinoproblema, walang hirap, walang kahit ano... kahit ganang mag-aral wala na... totoo kaya? O hindi kaya mas gaganahan ang mag-aaral kung walang ibang iniisip, walang pinoproblema, leksyon lang talaga... <br /> <br />Hindi ba't mas kakayanin natin mag-aral kung talagang ang pinag-aaralan lang natin ang pinag-iisipan natin at hindi kung papasa tayo o hindi? Ilang beses nangyari sa klase na naputol ang isang napakagandang diskusyon, isang napakagandang debate, diskurso, dahil ang sabi ng guro "mahuhuli na tayo, kelangan natin matapos lahat bago mag-exam"... Pag-isipan natin, di ba't sa mga diskurso, sa mga debateng ito na nangyayari sa classroom, di ba't dun natin nararamdaman na nasa loob tayo ng leksyon? Di ba't doon natin nararamdaman na nalulunod, nakababad tayo sa mga kaalamang dapat nga nating matutunan? <br /> <br />Aminin nating lahat, hindi lahat ng matataas ang grades sa paaralan ay nagiging matagumpay sa tunay na buhay... May naikuwento sa akin, mag-aaral ng Ateneo, gumawa ng marketing plan para i-relaunch ang pepsodent "naaalala niyo pa? ang tanda niyo!". Bumagsak sila sa panel, hindi daw maganda ang campaign nila dahil walang kaugnayan masyado sa produkto... nasaan sila? P and G pare, six figures ang kinikita, hindi kasama decimal point chaka comma ha... <br /> <br />Hindi pa natin napapag-usapan ang mga dakilang milyunaryo ng pilipinas, diba shoe shiner lang si Henry Sy? Sabihin mo ngayon sa kanya na ang taas na uno ka sa calculus, na ninety nine ka sa trigonometry, isasampal niya sayo ang lahat ng SM sa Pilipinas... Magpakuwento ka kay Gokongwei ng grades, halos wala siyang maikukuwento, iba ang ikukuwento niya, Jack and Jill, Nissin's Ramen, Cebu Pacific, Manila Midtown, Robinson's Galleria... Totoo nga, may mga tao na ginagawa na lang, hindi pang-eskuwela... <br /> <br />Pero hindi patas ang laban... dapat isipin rin natin ang iniisip ng guro. Marami akong kakilalang guro na hindi naniniwala sa grades bilang sukat ng natutunan, pero marami sa kanila ang nagsasabing kasabay nito, kailangan pa rin, "necessary evil" nga daw. <br /> <br />Isipin na lang natin ang mundong walang grades, paano mo malalaman kung alam nga talaga ng mag-aaral, kung natuto nga sila... Oo, alam ko na hindi rin natin masyadong malalaman nang eksakto kung natuto nga sila kung gagamitin na sukat ang exam, ang quiz, ang homework, pero pano kaya kung walang grades... kutob nalang ng guro kung papasa ka o hindi? O kung hindi, lahat ng tao gagraduate? Papaano malalaman kung sino valedictorian? Pero teka, ang valedictorian nga ba ang pinaka magaling talaga? Haaaay finals... ang rami mong tanong na naungkat... <br /> <br />Para sa akin, ang grades ay importante, pero higit sa kahalagahan ng grades ay ang kahalagahan ng pag-unawa ng bawat isa sa atin na hindi buong pagkatao, hindi buong kagalingan natin ang sinusukat ng grades... sa tingin ko'y importante na magpakahirap, magpursige, mainis kapag mababa ang nakuha, pero hindi sobra sobra na tayo'y magmumukhang grade (alam niyo na kung ano ibig kong sabihin diba? may naiisip na kayong tao diba?), na ang buhay college, ang buhay high school, ang buhay iskuwela natin ay umiikot sa mga letra o numero na isinusulat ng mga guro natin na hindi naman tayo ganun ka kakilala... hindi ba malungkot isipin kung ganito nalang ang magiging buhay natin sa paaralan... <br /> <br />Sa madaling salita, mahalaga rin na huwag natin sabihin sa sarili natin, "ok na ang buhay ko, ok naman ang inuuwi kong grades sa magulang ko eh..." pag-isipan natin, diba kung ganito ang ugali natin, para narin tayong mukhang grade? <br /> <br />May mundo pa pagkatapos ng finals, may mundo pa pagkatapos ng pag-aaral, may mundo pa pagkatapos ng grades... habang nag-aaral pa, ang hamon siguro ay ikutin rin natin ang mundong ito... unawain rin ang buhay sa labas ng libro, intindihin rin ang pakikipagkapwa sa mayaman man o mahirap, matutong magtrabaho nang maayos, maging sa bahay, sa organisasyon, matuto ng disiplina hindi lang sa pag-aaral, matuto ng responsibilidad sa lipunan, matuto ng salitang kalye, matutong kumain ng kwek-kwek, matutong uminom nang tama, tanggalin ang masama at gayahin ang mabuti... sa madaling salita, ang mahalaga sa buhay ay MATUTONG MABUHAY... Huwag tayong pakukulong, huwag tayong pakakahon, hindi lahat ng bagay nagegreydan... <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109765191623067654?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1097467527610369402004-10-10T20:47:00.000-07:002004-10-10T21:35:21.600-07:00Ely = Hopeless Romantic , Lasenggo <br />Chito = May kaya pero pusher, adik, tamad <br />Aling Nena = Tindera <br />Barbie = Anak ni Aling Nena, Hayup sa ganda <br />Bamboo = Barkada ni Ely, pranka, mainitin ang ulo <br /> <br />Linggung Linggo, Lasing na naman si Ely, kakauwi lang niya at nakalugmok sa kama... nag-iisip tungkol sa minimithing dalagang hindi pa nakikilala (in short, gustong manchicks)... pero romantiko chong eh, kaya... <br /> <br />Ely: (Pakanta kanta) La, lalala, lalala... Sa panaginip lang ako nakakatulog... la, lalala, lalala, sa kaiisip ko sayo, nalimutan ko nang mabuhay, at untiang namamatay, paikot-ikot ikot ikot ikot ikot... WHOA! Hilo sa panalangin.... <br /> <br />Habang nahihibang sa pag-ibig si ely sa babaeng hindi pa naman niya nahahanap, andun naman si Chito sa bahay niya... Si Chito....Walang ginawa kundi magTV babad, nanggagago ng tao sa telepono hanggang umaga, Linggo na't hindi pa siya nagsisimba, umipon na ang kanyang pagkasala, Saksakan ng utang sa may karenderiya, may kotse sa garahe, pero walang panggasulina, di maiwasan hindi mapagalitan, sa bisyong di matanggap ng magulang, nangklepto pa ng marijuana galing baguio, nakipagsuntukan sa tabi ng bicutan.... <br /> <br />Ngayon siyempre, nakalugmok rin sa kama, pinag-iisipan lunes na naman bukas, itutuloy na naman niya ang buhay na walang kuwenta.... <br /> <br />Chito: Haaaaaay Lunes, eto na... ang oras ay bumibilis, kumakaripas, naghihintay nalang kasama ng ulan... At ayokong magising, sa umagang nangaakit pagbuksan naninimtim, di alam, walang patutunguhan.... <br /> <br />Hindi nila alam habang natutulog sila'y nilapitan sila pareho ng guardian angel ni Barbie, ang hayop na dalagang bukas ay makikilala na nila... Tila nagpapakilala ang mapaglarong anghel... <br /> <br />Angel: I am the one, the untouchable, needless but wanting, whole but alone... I only know you from a distance, on some nights you wake up and you look at me, my light touches you with my words, and caresses you with my song, this makes you happy, this makes you sad... I wonder how long you would be sleeping... <br /> <br />Nagising si Chito at si Ely, magandang gising, gising na nagaabang ng magandang araw... <br /> <br />Hapon na nang nagtutumakbo si Ely sa bahay ni Bamboo, may black-eye, pasa pasa.. <br /> <br />Bamboo: Gago! anong nangyari sayo? magkasama lang tayo kagabi ha... <br /> <br />Ely: Kasi Chong, Nagpunta ako sa tindahan ni Aling Nena para bumili ng suka, pagbayad ko aking nakita isang dalagang nakadungaw sa bintana, natulala ako, laglag puso ko chong, pati yung sukang hawak ko nahulog... Eksakto may dumating payat pare, mukha ngang adik eh... nagpapaawa siguro para bigyan ng pagkain... mukhang gago pare nakakainis... <br /> <br />Chito: Patingin-tingin, di naman makabili... patingin-tingin, di makapanood ng sine... walang ibang pera kundi pamasahe... nakayanan ko lang pambili ng dalawang yosi.... Paamoy-amoy, di naman makakain, busog na sa tubig, gutom ay lilipas din... patuloy ang laboy, walang iisipin... Kailangang magsaya, kailangang magpahangin... Nakakainis ang ganitong buhay.... <br /> <br />Ely: Shempre, ako pare, wala akong pakialam sa kanya... nakita ko na yung Barbie ng buhay ko eh, Barbie nga pala pangalan nung chick chong... so sinuyo ko na agad, kahit amoy suka ako... Inenglish ko pa nga para may dating eh... <br /> <br />Ely: Barbie, You're the one who never let's me sleep, through my mind down to my soul you touch my lips, you're the one that I can't wait to see, you here by my side, I'm in ecstacy... I am all alone without you, my days are dark without the glimpse of you, now that you came into my life, I feel complete, the flowers bloom my morning shines and I can see... <br /> <br />Barbie: ganda ng kanta, pero ambaho mo, amoy suka ka... YAK!!! <br /> <br />Ely: Eh yun pare, biglang sumingit yung epal na adik, nakilala ko na siya, kunwari pa siya mahirap lang siya, eh si chito pala yung pusher diyan sa may kanto tol, diba dekotse naman yun, epal talaga... <br /> <br />Bamboo: o, so ano namang sinabi niya... <br /> <br />Ely: nangenglish rin pare... talbog nga ata ako eh, nakakaasar... <br /> <br />Chito: It took one look, then forever lay-out in front of me, one smile, then I died, only to be revived by you, there I was, thought I had everything figured out... goes to show just how much I know bout the way life plays out, I take one step away and I find myself coming back to you, my one and only, one and only you... <br /> <br />Barbie: Buti pa siya, hindi amoy suka... mas magaling pang magenglish... bango pa, nakakahigh.... haaaaaaaay..... <br /> <br />Ely: Ha? Eh adik yan eh, si Chito yan yung pusher dun dimobakilala, drop out na yan.... bawat klase niya'y tinutulugan, pumapasok ang para umabot sa attendance, matinik sa chicks, sobrang pilyo pero bobo, pagdating sa kalokohan siya ang number one, di paiiwan, nangklepto pa nga yan ng marijuana galing baguio eh, nakipagsuntukan sa tabi ng bicutan, pero nahuli lang, siya habang nangungupit sa Ayala.... <br /> <br />Chito: Teka lang, saglit, wag ka ngang makulit, kung ayaw mong masipa sa mukha ng malupet, baka makatikim ka ng sarswela de kamao na sinlisto el de gato sa gulpihan de con todo... <br /> <br />Ely: Talaga? hindi nga, tatawa na ba ako, hindi porke Koryano ka magaling kang magtaekwondo, wag kang mag-aangas sa lalaking may balbas, kami yung mga tipo na hindi umaatras... <br /> <br />Bamboo: GAGO! wala ka namang balbas ah... <br /> <br />Ely: oo nga eh... talo pako sa suntukan kamo... <br /> <br />Bamboo: kasi.... you talk too much, motherfucker hush... you had a chance to change things move in the direction of right choose to set the bar, but then you had to pick a fight... <br /> <br />Ely: Sorry na, may black eye na nga eh.... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109746752761036940?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1097359552303617862004-10-09T14:27:00.000-07:002004-10-11T01:41:51.426-07:00Magkano kaya kailangan para magpalabas ng commercial sa tv? Hindi ko alam kung ganun pa rin talaga ang halaga, pero nung huli kong rinig, ilang milyong piso ang kailangan para sa isang buwan na pagpapalabas, depende pa kung anong oras mo ipinapalabas.... <br /> <br />Kung ganito nga talaga ang halaga at tumataas pa sa panahon, hindi ba natin napag-iisipan ang epekto ng Cable TV sa mga kumpanyang nagpapalabas ng commercial? <br /> <br />Pagbigyan niyo ko.... diba lima lang ang channel dati? Sabi nga natin, pagnagkukuwentuhan sa classroom o sa trabaho, madaling magkaintindihan dahil kaunti lang talaga ang ipinapalabas nung panahon na yun... Masarap pagkuwentuhan ang Voltes V, Daimos, Wrestling, at kung anu-ano... <br /> <br />Pero diba, kasama na rin dun yung mga commercial... diba hindi natin nakakalimutan halos yung commercial ng RA Home Video na may lumalabas na kamay ng zombie? Magpakalunod tayo sa isyung ito, mas madalas ngayon na kapag may napagkukuwentuhan na commercial, konti nalang ang mga nakakarelate, kasi ang raming channel diba? Kadalasan ang mga pinapanood natin iba-iba na, pati yung mga commercial na napapanood natin ang rami na, madali nang kalimutan ang mga padaan-daan lang na advertisement.... <br /> <br />Grabe nga naman ang cable... grabe ang ginawa niya sa "economics of marketing"... ang commercial na binabayaran mo ng ilang milyong piso para mapakilala ang produkto mo sa mga tao, hindi na masyadong napapanood... Buti pa dati, lima nga lang ang channel, walang masyadong choice, pero sigurado ka sa commercial mo, alam ng lahat pag magaling ang pagkakagawa... Pag-isipan natin kung ano yung mga pinaka-memorable na mga commercial at sigurado ko, mas marami tayong maaalala nung panahon na wala pang cable... <br /> <br />O sige na, tutulungan ko na kayo... naaalala niyo ba tong mga to? <br /> <br />Lumayas yung anak kasi sinira nung tatay yung gitara niya, tapos nagkabati sila nung tumawag yung anak galing sa phone booth ng PLDT "Sa bawat tawag mo, napapawi ang lungkot... sa bawat tawag mo... sumisigla ang puuussoooooo...." <br /> <br />Oh nano nano, it drives me crazy, I really love what it does to me, sweet sour and salty, nano nano, nano nano... <br /> <br />You wanna see what happens in a bag of nips, what goes on before they touch my lips, they make a rainbow (chocolate nips), a choco rainbow, (chocolate nips), and then they color all the flowers and they paint the trees, they're sweet and delicious look at all those bees, when I want fun I get a bag of nips and make a rainbow! Nips nips! <br /> <br />Dragon katowl, dragon koong umusowk, lamowk siguradowng teypowk... <br /> <br />It's not easy to be a nugget, you look like all nuggets do, they don't know what really matters is what's inside of you, I'm a purefoods chicken nugget, more chicken under my shell, a chunky, juicy, chicken delight, in every nugget bite... <br /> <br />Nanay, nanay don't you cry, sa allowance ko pwede nang mabuhay, dahil sa chowking, meron meals tigtwenty nine ang pansit twenty five pesos lang, sixteen pesos can buy siomai, merienda noodles twenty four lang inay, chicharap fourteen fifty, halo-halo twenty four only, nanay nanay to you I sing, affordable and eatable sa chowking! (ang mura pa no?) <br /> <br />Si Lita, anak ni Mang Teban, Kinidnap, ng mga tulisan, habol, mga katoto, at sa paghabol ay pumipito... <br /> <br />Diba hanggang ngayon alam mo na ang royal tru-orange may beta-carotene panlaban sa cancer? Dahil Kay Francis M yun! Ito ang gusto ko!! <br /> <br />Sama-sama nating abutin, pinakamatayog na bituin, at ang ating tagumpay, tagumpay ng ating lahi, tagumpay ng ating lipi, ang tanging minimithi at hinahangad, hangad kong tagumpay nating lahat... <br /> <br />I remember yesterday, the world was so young (go dance with lola)... <br /> <br />Si Nova Villa... 3d supermatic, plantsang thermostatic, 3d supermatic, may settings 1 to 6, 3d supermatic, di nag-ooverheat kahit anong fabric madulas walag dikit... 3D SUPERMATIC! Life-time heater plane, matipid matibay 3d, supermatic... wlang lusot ang gusot sa 3d supermatic... <br /> <br />Superwheel... si Nova Villa uli, Labadami- labango... Labanayad din... <br /> <br />Si alice dixon umiikot yung isang balikat sabay (I can feel it!) <br /> <br />I'm gonna knock on your door, ring on your bell, tap on your window too!!! <br /> <br />Knorr Chinese Soup! (There are Chinese soups and there are chinese soups, but there is nothing like Knorr Real Chinese Soup!) ...Just add one egg! <br /> <br />Diba? ilang taon nang hindi lumalabas yung mga commercial na yun? Bakit natin naaalala? Sulit na sulit siguro yung mga Pilipinong kumpanya na nagpalabas nun dati, hanggang ngayon nagagamit nila yung pinambayad nila... Haaaaaaay.... <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109735955230361786?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1097170390972784712004-10-07T10:00:00.000-07:002004-10-07T10:33:10.973-07:00Memories of College... <br /> <br />Ano ba Noy! Cheeseburger na naman? <br /> <br />Cheeseburger ng Mcdo, hay napakahiwaga... kahit pare-pareho tayo ng cheeseburger na kinakain, magkaiba lahat... lahat... panlasa, pagdanas, kahit pareho ang balot, pareho ang itsura... iba sa bawat isa diba? Parang mukha.... <br /> <br />Oo nga, parang mukha... <br /> <br />Hindi ba natin natatanong kung bakit magkaiba ang mukha ng bawat tao? Diba kahit magkambal, pagnakasama mo mamumukhaan mo pa rin... "mamumukhaan"... napakaimportanteng salita.... kilala natin ang bawat taong kilala natin dahil namumukhaan natin sila, tingnan palang natin dumarating na sa atin ang larawan ng isang taong naging kaklase natin, kalaro nung bata, kapatid, asawa.... dumarating na sa atin ang suma total ng lahat ng karanasan natin kasama ang taong yun.... dumarating na sa atin ang mukha... namumukhaan na natin.... <br /> <br />Gawa ng diyos ang pagkakaiba ng mukha nating lahat.... tanda na kagaya ng mga karanasan natin sa cheeseburger ng mcdo, walang dalawang mukha ng tao ang magkaparehas... maaaring magkakort, magkahawig, may kaibigan nga ako kamukha ni koy banal, ni mac cardona chaka ni cutler eh.... pero kailanman hindi nagkakapareho... <br /> <br />Mukha... tanda na ang bawat tao, may pagkataong iisa lang, kanya lang... Importante ang tao diba? <br />Mukha.... tanda na importante ang tao... <br /> <br />Pinapaalala sayo na ang tatay mo, kaiba sayo, kaiba sa kapatid mo.... pinapaalala sayo na hindi ka si aga muhlach, na hindi ka si cameron diaz, pinanggagalingan ng pagkakaiba ng tao, hindi lang sa itsura, kundi sa pagkatao.... IKAW KA! <br /> <br />At dahil ipinapakita nito ang pagkakaiba ng bawat isa, nagbibigay daan ito sa pag-unlad gamit ang mga pagkakaiba na ito, hindi ka magulang mo, pero diba sila ang una mong inidolo? hindi ka si Samboy, pero diba siya yung dahilan kung bakit nahilig ka at gumaling kahit papano sa basketbol? <br /> <br />Nagbibigay-daan rin para sa di-pagkakaunawaan... wag na nating pag-usapan yun, alam na nating lahat ang nararamdaman natin tuwing nakikita natin ang kaaway natin... at wag niyo rin ako tanungin kung bakit nakikita ko palang ang mukha ni Boy Abunda, kahit na wala siyang ginagawa sa akin parang naaasiwa na ako... <br /> <br />Pero diba mukha rin ang nagsasabi sayo, hindi mo to puwedeng saktan... tao to... may sarili.... may dignidad... nag-aaway ang dalawa kong kabarkada, nagkasuntukan, sabi nung isa "PARE, Ba't sa mukha?" haaaaaay... diba mukha rin ang nagtuturo sa atin, hindi lang tayo ang nabubuhay, ang mundo ay hindi tungkol sa atin... kailangan ng malasakit sa kapwa.. <br /> <br />Mukha.... tanda ng puso... PUSO! Bakit mas naiintindihan natin ang chat kung may emoticons? <br /> <br />Pagbigyan niyo ko, baliktarin naman natin... hindi ba't kasabay ng pagiging pruweba ng pagkakaiba ng tao, ang mukha rin ang nagsasabi sa atin ng mga bagay-bagay tungkol sa sarili? Kapag nakikita mo ang kapatid mo, diba nakikita mo sa mukha niya na ikaw lang ang nakakakilala sa kanya ng pagkakilala mo sa kanya? Ang ibang tao, iba ang pagkakilala sa kanya, sayo lang ang pagkakilala mo... ikaw na yun, diba? Ako lang ang magiging Noy sa inyong lahat... kagaya ng pagiging kayo ninyo.... <br /> <br />Ipinapakita ng mukha ng ibang tao na tayo tayo.... ipinapakita ng mukha ng kapatid natin kung anong klase tayong kapatid... <br /> <br />Matanong ko nga, diba pag bumagsak ka sa isang subject hindi mo matingnan ng diretso ang mukha ng magulang mo?... dahil kasabay ng mukha nila bilang tandang maayos silang magulang... nakikita mo rin sa mukha nila ang kakulangan mo bilang anak... <br /> <br />Diba, kapag madalas nating makita ang mga pagkakamali natin sa isang tao ang sinasabi natin... "Wala na akong mukhang ihaharap sayo..." sa rami ng atraso, sa rami ng pagkukulang, nakakabit natin ang pagkatao natin sa pagkakamaling iyon dahil totoong nangyari... <br /> <br />Mukha.... tanda ng puso... tanda ng kaluluwa.... tanda ng tao.... <br /> <br />Ang hamon, chong... lahat ng taong kilala natin, dapat namumukhaan natin, sa paggawa ng maayos sa kanila at sa lahat... paggawa ng tama, sa pagmalasakit at pagkuha ng mga tamang ugali ng ibang tao, sana sa ending, mamukhaan natin ang sarili natin, at magandahan tayo sa nakita natin.... <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109717039097278471?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1096903379799752002004-10-04T08:18:00.000-07:002004-10-04T08:22:59.800-07:00<a href="http://kalowee.blogspot.com/">http://kalowee.blogspot.com/</a> <br /> <br />sometimes I wish so much that i could forget <br />the things that give me such unequalled grief <br />i wish not to remember them and yet <br />they come to me unwelcome like a theif <br />they come when i from company withdraw <br />when i, in silence and in quiet, stay <br />they come so deathly silent but they gnaw <br />through my heart as a rodent to its prey <br />they send me plunging down the deep ravine <br />where lies the failures of my anguished life <br />that in despair i sigh for what might have been <br />a life unhindered by a single strife.. <br /> <br /> <br /><a href="http://noy101.blogspot.com">http://noy101.blogspot.com</a> <br /> <br /> <br />Impossible strife, life does apply <br />To those stolen moments, alone we lie <br />The trap, my friend lies deep in you <br /> when escape is looking for something to do <br /> <br />Though your friends are there and are sure to heed <br />You can't always be with friends to bleed. <br />For hours a day alone we sit, <br /> that's when all the troubles hit <br /> <br />The challenge is to see it through <br />to say I'll cry, I'll bleed, but I'll beat you <br />For in the end, when all advise <br />had been absorbed, had been heard twice <br />All that's left for trouble's spawn <br />Is kill it yourself, yes... Head on.... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109690337979975200?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1096808291994926632004-10-03T05:26:00.000-07:002004-10-03T05:58:11.993-07:00"Pebrero bente sais, nang si Apo ay umalis, ngiti mo'y hanggang tenga, sa kakatalon napunit pa ang pantalon mo, pero hindi bale, sabi mo, marami naman kami, kahit na amoy pawis, tuloy pa rin ang disco sa kalye... Kumusta na, ayos pa ba, ang buhay natin, kaya pa ba? eh kung hindi? Paano na? Ewan mo ba? Bahala na..." <br /> <br />1986: Ipinakita ng mga Pilipino sa buong mundo ang isang bagay na hindi pa naipapakita ng ibang bansa kahit kailan... Nagpaalis sila ng isang diktador na napakalakas nang walang dugong dumanak pumalit sa diktador na ito ang kauna-unahang babaeng pinuno ng anumang republika, asawa ng yumaong senador na matigas na nakipaglaban sa mga di-karapatdapat na kagagawan ng diktador, tinaguriang isan bayani... ipinanganak ang katawagang "people power". <br /> <br />2001: Ipinakita ng mga Pilipino sa buong mundo na may kakayahan silang bumoto ng isang taong hindi nang-alipin sa kanila ng dalawampung taon kagaya ng dating diktador, ngunit isang aktor na ilang milyong boto ang lamang sa kalaban ng huling eleksyon. Ipinatunayan rin ng Pilipino na kaya rin nilang ipatanggal ang pinunong ito sa isang iglap. Nandun ako, college ako nun, nandun ako... nakatuwang isipin ang pakiramdam na magkakasama kayong mga Pilipino sa iisang direksyon... ngunit ipagpaumanhin, hindi ba't nakakatawa rin? <br /> <br />Wala pang isang taon ang lumilipas nagkaroon na naman ng tawag ng iba'y EDSA tres. Maaari nating kilalanin, maaari rin namang hindi. Ang mahalaga ay nangyari... may mga nasunog na bahay, may mga tumaob na kotse, may mga pinagsisisirang presinto, at siyempre, walang puwede makakalimot kay kasamang Jiggy "MIKE, TINAMAAN AKO!!! SHIYET!" <br /> <br />Ang Pilipino ay hindi na bagito pagdating sa pagreklamo. Oo, siguro'y hindi dapat tinatawag na reklamo ang iba sa mga ito, sinasabi lang naman kung ano ang nararapat at kung ano ang hindi... kung walang magsasalita pano magbabago? Napakahalaga ng pagtutol sa mga hindi karapat-dapat na batas, ordinansa, o simpleng regulasyon para sa ikauunlad ng anumang bansa... <br /> <br />Ang madalas kong tanungin sa sarili ko ay ganito... kahit ba ang isang napakaganda ang napakasagradong pangyayari sa ating kasaysayan kagaya ng 1986 revolution ay kayang bumuo sa mga Pilipino ng isang ugaling bulok na makakapigil sa pag-unlad? <br /> <br />Sa panahon ngayon, kahit hindi ka magbasa ng diyaryo, alam mo na kung ano ang ugali ng Pilipino sa gobyerno at sa mga ahensiya nitong nagpapalakad ng mga batas at regulasyon. Kailan ka huling nakarinig ng bagong batas na ipinasa na ang unang reaksyon ng tao ay yung positibo? "Ginagawa lang naman nila yan dahil gusto nila ng cut eh..." Totoo man ang mga paratang nating ganito (madalas totoo), hindi ba't isang malaking balakid pa rin ito sa pagsulong ng bansa kahit papaano? Kahit ano bang gawin ng Pilipinong pulitiko na batas ay maaaring pag-isipan ng masama ng mamamayan? Ang sagot: isang malaking OO. <br /> <br />Ito ang nakakalungkot isipin, ang bansang wala nang tiwala sa pamahalaan ay walang mararating kahit konti kung hindi bumalik ang konting tiwala... maaari sigurong mag-umpisa sa pagsunod sa mga batas kahit alam natin na may malaking pag-asang nalalamangan pa rin tayo... <br /> <br />Ang mahalagang tanong.... ang bansang napatunayan na na kahit anong gobyerno'y kayang patumbahin ng taumbayan, sa bansang alam na ng lahat na sa kahuli-hulihan ay tao rin ang mananalo, kaya pa ba ng mamamayan sumunod sa pamahalaan? Kaya pa ba nating mga Pilipinong hindi magreklamo? Kaya pa ba nating sumunod nalang? <br /> <br />Mahalaga ba ang pagsunod sa batas? Oo naman... Mahalaga rin ba ang pagtulung-tulong para malaman ng pamahalaan ang mga mali nila, oo rin... Ang tanong na nagpapabagabag saki ay ito... Kaya ba ng Pilipinong pagsabayin? Hindi lang yung puro reklamo... <br /> <br />Sumunod na kang kasi eh... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109680829199492663?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1096533041304747422004-09-30T01:49:00.000-07:002004-10-01T19:34:05.200-07:00Cheeseburger ng Mcdo, kasama buong buhay, naging karamay sa iba't ibang karanasan na minsa'y napakaliit lamang sa pagkamalay, minsa'y napakatinding lungkot ang naramdaman, minsa'y naging kasama sa sigla at pagdiriwang... <br /> <br />Nagkaroon na ba kayo ng Mcdonald's birthday? Ako hindi pa... pero naiisip ko na kung nagkaroon ako ng ganun magiging isa siguro sa mga birthday ko yun na hindi ko makakalimutan... <br /> <br />Ganun talaga ang mga maliliit na bagay, siguro kapag pinagsama natin lahat ng cheeseburger sa buhay natin, ang rami siguro nating maaalala... sabi nga nila, kung makakapagsalita lang yung bahay mo, yung kuwarto mo, yung kama mo (uy napangiti! baboy!), ang rami-rami sigurong kuwentong maisasalaysay ng bawat isa... Ito nalang siguro ang dahilan kung bakit umiiyak ka kung lumipat ka ng bahay, kung bakit may kakaibang pagkalasing ang kamalayan mo kapag pumapasok ka ng Bene, ng Ateneo (ay ako pala yun), mga eskuwelahang pinasukan niyo... <br /> <br />Yung playground na may anim na malalaking ring ng semento parang tunnel... kahit bawal sumampa sampa parin... sa gitna ng playground may maliit na tree stump na minsa'y pinagkarate kid-an ko (hindi, hindi ako nahulog)...bakit kapag pumupunta ako sa gym ng Bene naaalala ko na ang tawag pa sa gym nayun dati "new gym", yung katabi covered courts... dun ako naggraduate, dun ako sinabitan ng medalya ng mahal kong mama... <br /> <br />Bakit kapag pumapasok ako sa canteen namin, ang ERVoir, naaalala ko nung tatlong piso lang yung maliit na coke... nung may pizza na single slice, double, triple, at ang pinakatamang ingles sa lahat, ang porpol sandwich (apat na slice pinagpatong)... bakit ang naaalala ko ang shawarmahan, ang mongolian, ang sizzling (bakal o styro?)... <br /> <br />Bakit kapagnagkukuwentuhan kami ng mga kaibigan ko, bumabalik sa amin ang mga maliliit na bagay nung dati... lima palang ang channel nun, kaya sa classroom kapag may pinaguusapan na palabas, alam ng lahat diba? Hindi lang si Hulk Hogan at si Ultimate Warrior, pati na si Bad News Brown chaka si Koko B. Ware ang mga pinapanood namin dati... Bakit laging lumalabas na mas maganda ang lion team kaysa sa vehicle team ng voltron? pero kahit anong gawin nila hindi parin nila tatalunin si Voltes diba? Bakit kahit banas na banas na tayo sa pangalang Erika at Richard pinapanood parin natin ang isang robot na bentilador ang boobs... <br /> <br />Bakit pinagkukuwentuhan lagi nung hindi pa masyadong sikat si Michael V., tropang trumpo pa... Battle of the Brainless... United Merican Diki-diki... wash your bikini brief... payabangan pa kung sino pa ang nakakaalala ng Valiente, Anna Luna, Agila, Ula (aminin naaaaaaaa.... nanood din kayooo.....). Bakit pinag-aawayang kung ano ang mas maganda sa visionaries, inhumaniods, centurions o silverhawks (visionaries naman talaga diba?)... Bakit naglalaban kung alin sa comic strip ang pinakamaganda at naiinis paghindi yun yung palabas... (uy nag-iisip, apat yun....) <br /> <br />Bakit inaalala pa ang tono, ang lyrics, pati na ang mga galaw ng mga sayaw (marami to...): Howgee (tenentenen!), Informer, Angelina, Oh Carol, Macarena, Shalalala, Hello Africa, Ice Ice baby (press release, memorize yun ng kuya ko!!!AHAHAHA), supersonic, You can't touch this, pray... <br /> <br />Bakit inaamin na kahit baduy nagustuhan natin yung mga: I swear, Fixin a Broken Heart (SHET TAMA NA!!), It might be you, Forever (damage), Lost in Space at iba pa.... <br /> <br />Sige isip... nakakapagpangiti diba? hindi mo maipaliwanag... kahit pagnapakalungkot ninyo mapapangiti kayo? Bakit kaya? <br /> <br />Ang mga maliliit na bagay ba na ito ang gumawa sa buhay natin? Sa pangmalakihang larawan, HINDI naman talaga diba? Pero mga larawan sila na nagsasabi sa atin na naging bata tayo, naging masayahin, naging mahilig sa gintong pagkain, naging tayo.... tunay na tayo... Nakakangiti dahil ibang iba na tayong lahat ngayon, malamang kung anuman tayo nung bata tayo ay tuluyan nang nawala kasama ng panahon at karanasan... pero nakakapagpangiti dahil ang mga maliliit na bagay na ito ang bumubuhay sa dati nating buhay, bumubulaga sa atin sa mga ugaling nakalimutan na nating naging ugali natin, mga iba't ibang pagkatao natin na talagang nangyari... <br /> <br />Ang hinihingi ko siguro sa inyo, payong kapatid kung gusto niyong tawagin, wag nating itapon kahit ano sa mga alaala, wag magsayang ng cheeseburger... hindi natin alam sa mga susunod na mga suliranin natin sa buhay, kakailanganin natin ilabas yung emosyong naramdaman natin nung namatay si ultimate warrior dahil binuhat niya si andre the giant, hindi natin alam kung kelan kakailanganin natin tawagin yung pagkatuwa nung una tayong nakatiikim ng nerds sa canteen... <br /> <br />Sa madaling salita, huwag nating itapon ang pagkabata natin, ang karanasan natin... <em>Tayo rin yun...</em> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109653304130474742?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1096516513130578752004-09-29T20:28:00.000-07:002004-09-30T00:49:07.643-07:00Nagkaroon ba kayo ng pangarap dati na magmay-ari ng sari-sari store? Puwede niyo kong tanungin, "San na naman nanggaling yang tanong na yan, Noy? Eto na naman, pagbibigyan ka na naman diba? Sige, magsalita ka na at nang matapos na, haaaaaaaay." <br /> <br />Habang lahat tayo ay nag-aaral ng high school, college, ano ba ang mga pinapangarap natin? Maaaring mali ako sa ibang tao, pero tingnan ko lang kung swak yung paglarawan ko. <br /> <br /><em>Pagkagraduate ko, magtatrabaho ako sa maayos na korporasyon... Proctor and Gamble... kung sinuwerte Accenture, J. Walter... Simpleng pangarap lang, makapagStarbucks lang na sarili kong pera gamit ko, makapagmall at bumili ng isang bagay linggu-linggo, paminsan-minsan magmamagandang restaurant, yun... trabaho pa rin... Kung magkakaroon ako ng negosyo gusto ko bar, gusto ko restaurant, gusto ko sobrang innovative pagnakita ng mga kaklase ko dati sasabihin nila "Chong kaklase ko may-ari niyan dati."</em> <br /><em></em> <br />Lehitimong pangarap, laganap na pangarap, karaniwang pangarap... yung mga mahihirap ganito rin kaya ang pangarap nila? Yung 90% kaya ng populasyon natin, alam kaya nila yung starbucks? Alam kaya nila yung Accenture? Maliban sa pagaabroad ano kaya ang mga pinapangarap nila? <br /> <br />Ang punto ko siguro ay ganito... ang mga pinapangarap natin, dahil lumaki tayo nang ganito, ay ganito na nga, Starbucks, Accenture, minsan sinasabi pa sa sarili "hindi ako magcacall-center kahit kelan! Dignidad ko nalang yun..." Napakasuwerte ng dignadad natin at pagpili lamang kung bangko, call center, o ibang kumpanya ang pinoproblema... Sa negosyo ang mga pinapangarap natin yung mga nakikita sa mall, yung mga nakakagulat pagnamasdan, yung mga puwede natin yayain o di kaya ipagmayabang sa mga kaibigan natin... <br /> <br />Balik ako sa tanong ko, ano kaya kung mangarap tayo ng sari-sari store? Mabubuhay kaya tayo kahit wala tayong anak? Maayos na bahay hindi siguro, pero maliit na bahay kaya kaya? kung isasabay mo ng regular na trabaho? <br /> <br />FACT: May kakilala akong sidewalk vendor na ang kita P20,000.00/month (idol!). <br /> <br />Kung ang mga mamamayan kaya ng Pilipinas, kahit saglit lang alisin ang tingin sa mga starbucks at mall ng lipunan, malingid lang sandali at alalahanin na may nescafe pa rin sa bahay, na may sari-sari store parin kung san walang magandang tatak, pero puwede na... kung ibaba kaya natin ang mga pride natin at wag muna nating sabihin "Para saan pa yung pinag-aralan ko?" <br /> <br />Uulitin ko tanong ko, kaya kaya kung may sideline akong sari-sari? hindi Zagu ha, hindi Quickly... Sari-sari store... Sa mga nakakaintindi "Small ang medium enterprises...." <br /> <br />Sa kauna-unahang pagkakataon, magiingles ako sa blog ko tungkol sa ekonomiya... <br /> <br />Maybe, if we start looking for ways to strengthen our economy's foundation by building up the small and medium enterprises: the small stores, the rice suppliers, the meat and fish vendors... If we can build a stable world for them and make them realize that their businesses would give them the kind of life they can be content with, if we prioritize cementing them into our country's weakening economy... Maybe then we can have the economic stability we need to create big franchises, enormous enterprises, that can cater to the people with small businesses as well as create jobs that specialized college graduates can aspire for.... <br /> <br />Let us think about it, please... in a country where everyone is poor, do we really think that Starbucks is the answer? In upholding enterprises, the products of which only the upper echelon of purchasing power may avail of, aren't we effectively killing off more than 90% of the population as consumers and ultimately 90% of the target market? Business majors, college graduates, ano sa tingin niyo? <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109651651313057875?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1096471144341288152004-09-29T07:40:00.000-07:002004-09-29T08:23:22.496-07:00Nasa bene ako, galing akong alumni office, nakita ko si Ms. Rosales chaka si Mrs. Santos. Baliktanaw... grabe... eleven palang ako nung teacher ko si Ms. Rosales, twelve nung grade six, kay Mrs. Santos... "HI MA'AM!" <br /> <br />"uy! kamusta kana?" Halata mong mukha na lang ang naaalala, coach ko to sa math contest nung grade school ha, hindi lang teacher... haaay ano nga bang nangyayari malipas ang isang dosenang taon... <br /> <br />"Ma'am, nag-aaral na po ako uli... Master's sa Ateneo." <br />"Talaga nga naman, mabuti naman! Bakit ka nandito?" <br />"Retreat po." <br />"Tignan mo nga naman bigla lang talagang bumabalik sila lagi, magugulat ka na lang." <br />"Eh baka magulat nga kayo ma'am, sa susunod nagtuturo nako dito sa college" <br /> <br />At may sinabi si Mrs. Santos na hinding hindi ko makakalimutan... Hindi lang kung ano yung sinabi niya, kundi yung paraan ng pagsabi niya... maaari siguro hindi ko na makalimutan... walang pagtaas ng boses, walang pagtaas ng emosyon, normal lang sa kanya, na parang araw-araw niya sinasabi yung sinabi niya... <br /> <br /><em>"Bakit hindi? Eh kami nga tingnan mo, andito pa rin."</em> <br /><em></em> <br />Napag-isip ako, sa sobrang tindi ng isip ko hindi na man lamang ako nakapagpaalam sa kanila, mga dati kong guro, mga nag-aruga sa akin, umalis na parang wala lang nangyari, tuloy sa pagplano ng kung anumang proyektong pinag-uusapan nila... tuloy-tuloy na parang hindi na bago sa kanila ang kanilang ginagawa, na parang buong buhay nila yun na lamang ang ginagawa nila.... <br /> <br />Paghanga ang sumunod, hindi konting paghanga, pagtingala ng bata sa kapatid na nakatatanda... <br /> <br />Nagbabasketball ka sabi ng kakampi mo, "Tira mo lang, rebound ko yan..." ganung pagtingala... <br />May nang-away sayo sabi ng kuya mo, "Ituro mo, sino?" ganung pagtingala... <br /> <br />Buong buhay ko tinuro sa akin ang pagnegosyo, ang maging magaling sa lahat ng gagawin, ang ambisyon, ang pangarap... lahat ng magagawa natin para magkaroon ng hindi lamang sapat kundi maayos na buhay para sa pamilya... <br /> <br />Malamang tinuro rin sa inyo yun... <br /> <br />Pagbigyan niyo ko, iliko at magpakalunod muna tayo sa isyu ng ambisyon sa buhay... paumanhin pero nakita ko mga guro ko, sinabi ko sa sarili ko, "Sila, gets nila eh, gets nila..." Ilan sa atin ang pupunta ng ibang bansa para lang buhayin ang kung sino mang magiging pamilya nila? Ilan sa atin dito ang sumuko na sa bansa natin nabubulok? Ilan sa atin dito ang nangangarap ng paghihirap para sa tamang sahod? Ang nangangarap para sa marangyang buhay na Amerika ang makakabigay? <br /> <br />Nung bata ba kayo, naririnig niyo ba madalas sa magulang niyo, "Mag-aral ka ng mabuti anak, para makapagabroad ka? Wag Mass Com anak, Nursing... walang pera diyan..." Oo alam ko, hindi ako nagbubulag-bulagan, ganito na nga talaga ang takbo ng bansa... <br /> <br />Pero ganun paman, pagbigyan niyo pa rin ako... habang lahat tayo nag-iisip kung paano magabroad, kung paano magkaroon ng marangya at maayos na buhay, andun yung mga teacher ko nung grade school, hala turo... binubuhay ang buhay na isinalpak sa kanila... at habang binubuhay nila ito, binubuhay nila ang Pilipinas nating nabubulok... Sila ang mga nagpapakaherkules na umiilalim sa gumuguhong gusali... sila ang pundasyon ng bansang walang pundasyon... <br /> <br />Konti nalang po, pagbigyan niyo ko... tanungin natin sa sarili natin, ang buhay ba na tinutungo ng buhay ko ay magiging buhay na makabuluhan sa akin hanggang sa kadulu-duluhan? Siguro ang gusto ko lang sabihin, ngayon, lamang na lamang sa ibang panahon, ngayon kelangan ng mga tao, hindi lang tao kundi mga taong magagaling, na huwag umalis... Na kalimutan na ang pagtatrabaho sa ibang bansa at harapin na kung yayaman ako, yayaman ako sa isang bansang wala kang pag-asang yumaman... kung mabubuhay ako, hindi bilang magaling na empleyado ng puting amo, kundi magaling na empleyado na maliit ang suweldo, kaya lamang ang simpleng buhay, pero buhay kayumanggi... <br /> <br />Last na po, pagbigyan please... hindi ba't kung ang mga taong ganito ang saloobin at kaisipan sa buhay, kung marami tayong ganito, hindi ba't nakakahawa? kung maraming Herkules sa pilipinas, guguho pa kaya? kung ang marangyang buhay lang ang ibubuwis kapalit ng isang dignidad na kayumanggi para sa mga anak natin, hindi kaya natin kayang magpakaherkules? <br /> <br /><em>"Eh kami nga tingnan mo, andito pa rin"</em> Mga katagang hindi ko makakalimutan, kasimplesimple at walang pakialam ang pagkasabi, ngunit nakaagpalakas ng loob ng isang taong pagod nang magreklamo, pero hindi pa sumusuko sa sariling bayan... <br /> <br />Hindi man nila marinig, pinapangako ko, pagmatanda na ako at malapit nang mamatay, maganda man ang hinihigaan ko o pangit, Mahal na hospital room man o common room, nandun parin man ang yaman ko o hindi na... ibubulong ko sa sarili ko, "andito pa rin, andito pa rin." <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109647114434128815?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1096356016685292602004-09-27T23:33:00.000-07:002004-09-28T07:38:33.043-07:00Nakaupo ako sa office... 23 years old nako chong... pagtingin ko sa paligid ko, tunay na opisina na ang nakikita ko, mga katrabaho ko halos lahat hindi ko kakilala nang personal, bigla ko lang naiisip...bigla lang bumabalik, Chaplain's Office... Alumni Office... PRM... <br /> <br />Pagbigyan niyo ko... madalas ko to naiisip dating dati pa pagmag-isa ako sa office, sa classroom sa graduate school, o kung saan-saan pa... mga senting kadramahan, di na siguro kelangan sabihin, pero sa tingin ko, ngayon mahalaga kong sabihin sa inyo, mahalaga sigurong ikuwento sa inyo yung mga nakatrabaho ko, mga kaibigan ko, mga kapatid ko, mga idol ko... <br /> <br />Ang sarap siguro kung sa lahat ng trabaho natin magkasama tayo, pero hindi puwede talaga eh, may nagcall center, may nagbangko, may nag-aaral parin, may mag-aaral palang (sori low blow), pero eto uli mga chong... pagbigyan niyo ko, balikan natin... gusto ko silang ikuwento sa inyo... mga taong nagbago ng buhay ko paunti-unti... sabihin ko na, mga ka-auxi ko... <br /> <br />Sa Francis Paolo... parang kabayo kung magtrabaho sa dorm, nagbubuhat ng kung anu-ano sa retreat house kahit kakagaling lang sa ROTC... oo nung sinabi sa kanyang magspray ng baygon sa may fountain, yung paligid na open area yung sprinayan niya, pero mahal ko yan... kadebate, kainuman, sa bawat inuman namin hindi naalis ang tanong "pano na ang prm? kelangan may pumalit." bakit kaya? <br /> <br />Si Reg... naaalala niyo ba nung unang panahon? siya ang dakilang contrabida ng PRM... (diba Reg? sakit no?) Pinagtanggol ko yan... nung panahon na magkasama kaming nagmamanage sa antipolo, walang tatalo sa kanya sa pagkakabisado sa flow ng retreat, anumang desisyon sa taas, nagagawa nang maayos, at kahit anong mangyari, hindi maalis sa sistema niya ang prm... Bakit kaya? <br /> <br />Si Kingking... Dakilang showbiz, kelangan lagi life of the party... kelangan laging may masabi... minsan sumosobra... hay nako Cris... Best friend ko, kapag kelangan magstep-up sa summer at sa retreat sinong andun? pagbinigyan ng responsibilidad andun, isa sa "tres katipuneros"... laos na tayo chong... nandun kahit puyat... kahit galit ang magulang, PRM parin... Bakit kaya? <br /> <br />Si Ronald... Laging napagbibintangan... mahilig daw kasi eh... pero pare anim na taon ko kaministry... ibang klaseng dedikasyon... retreat, may exam... pwede naman mag-aral pagkatapos ng encounter diba? buti nalang may med student na co-auxi... kasamang uminom palagi, wala na sa antipolo, future parin ng retreat ang pinag-uusapan... "pare, puntatayo sa bene... turuan natin yung mga aspi..." sa sobrang dedicated, napagsusupetyahan pa... Bakit kaya? <br /> <br />Si Ivy, haaay Ivy, ano bang problema ang uumpisahan ko sayo? Kay dami... Pero alam mo, sabay tayo sa lahat diba? Kambal nga tayo eh... naaalala mo ba lahat ng luha? lahat ng pagod? binuhay natin ang ministry natin... naaalala mo ba yung mga summer sessions? yung mga gabing ginagawa mga line-up? mga chords? mga voicing? hindi kelangan susian si Ivy, andyan siya, kahit langing mukhang tulog, gising yan... Bakit kaya? <br /> <br />Si Anna V, the warrior princess... kapag tama ipaglalaban.... ilang beses nang umakyat at bumaba para lang masubaybayan ang nangyayari... ilang beses nang bagsak sa staff room paggabi... araw-araw parin pumupunta ng bene? naaalala mo pa ba? Bakit kaya? <br /> <br />Si Kc, ang batang akala ko hindi tatagal... di ko naman siya lagi nakikita, aba bigla na lang sikat na sikat... may koneksyon siya sa mga bata... nakakabarkada niya, tinitingala siya, gift yun... at ginagamit niya para maengganyong sumali ang napakarmi pang tao... ibang klaseng utak, ibang klaseng commitment.... Bakit kaya? <br /> <br />Si Deneb, ang aking supremo... bakit kamo? dahil balibaliktarin mo man ang mundo, mahirap ang sacristy... hindi binabayarang magscrape, scrape parin... ang trabaho sa kanya parang fling... apply, resign, apply resign.... pero sa kanya ang prm permanente... Bakit kaya? <br /> <br />Si Elizabeth... dalawang lugar ko lang nakikita... sa kusina ng st. michael's at sa boracay... walang ginawa kundi maghugas ng pinggan, walang reklamo, walang imik.... gaano katindi ang pagwalang imik niya sakin? hindi ko mailarawan... tunay na walang kundisyon ang pagtrabaho niya... bakit kaya? <br /> <br />Si Bart, Si Carlo, at si Daryll... bakit sila magkasama sa banggit? kasi wala nang retreat, summer na, sembreak na... pinag-uusapan nila kung paano tawagan mga kabatch nila... pinagpapalanuhan nila nang metikuloso kung sino ang gagawa nito, kung sino ang gagawa niyan, pero isa lang ang constant sa kanila.... walang aalis, walang lalayo sa prm... hindi nga sila umalis... bakit kaya? <br /> <br />Si Mike at si Pia, shock absorber... sa kanila dumadaan lahat ng problema, minsan maganda ang desisyon, minsan sablay, minsan ewan... pero asa likod nila kami... kasi ang trabaho nila hindi madali, hindi sila nakakatulog sa gabi iniisip lang ang movement... bakit kaya??? <br /> <br />PUSO! Dahil ang ginagawa namin dun sa grupong pinagtrabahuhan namin, pinamamayanihan ng puso, walang bayad, tinatrabaho... hindi career, kinakareer... ang problema ng isa problema ng lahat... simpleng grupo, naging buhay na natin.... naging buhay na natin... <br /> <br />Alam kong hindi lang tayo ang gumawa ng organisasyon natin, pero matindi ang paniniwala ko na malaki ang naibahagi natin sa pagbuhay at paglago nito... Kasama ko kayong magmaneho galing Alabang papuntang antipolo, kasama ko kayong nagpuyat gumawa ng summer program... ng retreat program, kasama ko kayong nagdebate tungkol sa mga patakaran, sa mga desisyon... kasama ko kayo sa movement na naging buhay natin, at kasabay nito, binuhay rin natin kahit papaano... napakalaking bahagi ng buhay ang ibinigay at naibigay ng pamilya natin sa akin... sana sa inyo rin... <br /> <br />anumang magdaan sa atin eto lang siguro gusto kong malaman ninyo lahat.... yung mga panahon na nakatrabaho ko kayo, yung mga pasakit na dinanas niyo dahil sa pamilya natin, hindi yun guni-guni, hindi yun ilusyon, totoong nangyari yun lahat, lahat ng luha at pawis, nandun ako, nakita ko, naramdaman ko, alam kong totoo at hinding hindi ko makakalimutan na isang panahon sa buhay ko, may mga nakatarabaho akong mga taong binigay ang kanilang mga sarili sa pagsilbi sa panginoon... sa pagtutulong tulong upang magpasalamat kay superfriend... upang makapukaw ng damdamin ng iba para kay superfriend... tandaan niyo chong... pagnalulungkot kayo, isipin niyo nalang, at least may isa kayong tagahanga... ako yun... IDOL! <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109635601668529260?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1096312852586013802004-09-27T13:12:00.000-07:002004-09-27T12:20:52.586-07:00ako_si_noy: basta maganda yung susunod ko.... <br />babyjill99: so tke ur time... <br />ako_si_noy: tungkol sa trust issues ng pinoy <br />babyjill99: lahat naman maganda e....never think otherwise... <br />ako_si_noy: with the government <br />ako_si_noy: with each other.....ako_si_noy: para tayong lahat na iwan sa desert island na puro salt water lang iniinom natin <br />ako_si_noy: lasing sa pagkapraning.... <br />ako_si_noy: laging iniisip na lalamangan siya ng isa..... <br />ako_si_noy: kahit ang lahat pinagbotohan na kung sino ang mamumuno, bawat galaw parin ng namumuno pinagsususpetyahan..... <br />babyjill99: not in all cases of cors... <br />babyjill99: sometimes its healthy....prang constructive criticism... <br />ako_si_noy: oo nga... <br />ako_si_noy: pero in general..... <br />ako_si_noy: ang lahat ng tao hindi sumusunod sa mga simpleng ordinansa.... <br />babyjill99: and its also a wake up call...or check up with the ppl up in the lead that they are not anymore in the right path to lead... <br />babyjill99: dont u think so? <br />ako_si_noy: sa tingin ko sa sitwasyon natin, hindi na natin pwedeng hintayin na marealize ng nasa taas yun <br />ako_si_noy: kelangan matuto na muna tayo na sumunod na walang masyadong tanung-tanong.... <br />babyjill99: prang criteria or reminder nila ung mga ppl na nagbabatikos sa kanila.... <br />babyjill99: un nga lang i have to agree with you na minsan exagg lang talaga ung mga batikos nila... <br />babyjill99: lahat ng galaw sobrang suspetya... <br />ako_si_noy: ang isang bansa na may history ng people power, kapag minsan nawawala na ang sense of authority ng gobyerno.... <br />ako_si_noy: dahil ang lahat ay nag-iisip na kapag may katwiran sila, hindi nila kelangan sumunod sa batas..... <br />ako_si_noy: ang kelangan ng pilipinas, wag munang mapraning..... <br />ako_si_noy: sumunod na lang kasi eh...... <br />ako_si_noy: YUN NA YUNG TITLE KO!!!! <br />ako_si_noy: ayus ba..... <br />ako_si_noy: hahabaan ko bukas buo nayan.... <br />babyjill99: brod, parang mahirap naman atang sabihin na sumunod ka na lang kasi para matahimik na ang lahat...ako_si_noy: hindi ko sinasabi yun..... <br />ako_si_noy: ang sinasabi ko maalis sa pilipino ang ugaling reklamo nang reklamo pero sa pagsunod wala naman..... <br />babyjill99: para saan pa ikaw at ako nag-aral at naging bihasa sa ating pag-aaral para lang sumunod sa mga minsan wala sa katwirang mga patakaran diba? <br />ako_si_noy: sumunod bago magreklamo..... <br />ako_si_noy: nang magkaroon ng palakad ang lipunan..... <br />ako_si_noy: hindi yung gagawa ng regulasyon, wala nang mangyayari kundi reklamo.... <br />babyjill99: so lets say we followed...we tried our best and implemented the regulations...and then? we saw the flaws...we know wat it needs becoz we are the end-user....wat is it for us left to do? <br />babyjill99: hindi ba magreklamo? not really reklamo...but say wat we think.... <br />ako_si_noy: oo nga.... <br />ako_si_noy: ang ibig kong sabihin kasi sis, halos walang sumusunod..... <br />ako_si_noy: puro reklamo.... <br />ako_si_noy: puwede mong sabihin na hindi naman lahat hindi sumusunod <br />ako_si_noy: pero the fact remains that halos lahat hindi sumusunod sa lipunan..... <br />babyjill99: dats true...we dont live in a perfect world bro...and wether we like it or not...there would always be that will be on the other side of the story.... <br />babyjill99: and thats the challenge... <br />ako_si_noy: yun nga sis.... <br />babyjill99: despite of these negatives....how do we go with the "IDEAL" world?ako_si_noy: pero kelangan natin parealize na yung other side of the story na sinasabi mo, more than 90% of the population yun..... <br />ako_si_noy: hindi ako naniniwala na mararating natin ang ideal world sa paghahanap ng mga ideal na solusyon agad..... <br />ako_si_noy: kung sa mga karaniwan na patakaran na may puntong positibo at puntong negatibo, puro reklamo't walang sunod, hindi ako naniniwala na sa mga ideal na patakaran may susunod.... <br />ako_si_noy: in short, sis, we have to understand that the bulk of the problem is the attitude of the people towards authority..... <br />ako_si_noy: not the theoretical beauty or rationality of the laws and regulations..... <br />ako_si_noy: but the attitude of the people that they are always above the regulations and that whatever they say, whether right or not about these regulations would hold true since they are the people...... <br />ako_si_noy: the sense of responsibility to follow just isn't there yet..... <br />ako_si_noy: I think that you would agree with me when I say that great and rational laws still have to be implemented to be effective..... <br />ako_si_noy: I agree with you that we should complain when we see wrong things..... <br />ako_si_noy: but that's in the theoretical, the legistlative standpoint..... <br />ako_si_noy: what about in the executive? the operative? the logistical part where its all there? <br />ako_si_noy: what about where it all gets implemented, where hands get dirty? where there is direct contact with the people? <br />ako_si_noy: However much we complain about erroneous laws, if we have great laws that don't get implemented, that don't get done, we will still be where we started from...... <br />babyjill99: i get you.... <br />ako_si_noy: thanks <br />babyjill99: i understand wat you mean... <br />babyjill99: and i have to agree that we shud really educate and make the 90% realize that yah... <br />babyjill99: these people have their purpose... <br />babyjill99: do their job with the best of their ability... <br />babyjill99: we might not fully agree with what they think... <br />ako_si_noy: correct..... <br />babyjill99: but we have to follow them coz anu pa ang purpose nila na nilagay natin sila dun if we dont let them do their job right? <br />ako_si_noy: I think it's time to stop arguing with the masses... with the government..... <br />babyjill99: yah the first step is to unite the country with all cost... <br />ako_si_noy: I think that we should follow the government with proper correcting of whatever mistakes.... but still follow.... <br />ako_si_noy: I think we should help the masses realize but not think of ourselves as higher than them in intellect and soul..... <br />babyjill99: regardless of what exctly the issue would be but just prove that we can be united and hopefully that wud be the start of a greater unity among us.. <br />babyjill99: among filipinos... <br />ako_si_noy: yes.... <br />ako_si_noy: If the direction would be wrong, I just hope we tread as a nation, rather than play safe arguing with each other...... <br />babyjill99: so how do we exctly go abt with the exct procedure in doing that now that we've agreed with the big picture? <br />ako_si_noy: not moving backward or forward, just getting left behind..... <br />babyjill99: thats the big question.....the "HOW" part.... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109631285258601380?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1095997697371204072004-09-23T19:30:00.001-07:002004-09-23T20:59:17.593-07:00<div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Memories of college...</span></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Tapos na ba kayong mag-isip tungkol sa cheeseburger? Eto chong, isip uli.... <br /><em></em></span></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"><em>May mga taong gusto raw matutong lumangoy. Nakasuot panlangoy na sila at sama-sama silang nakatayo sa tabi ng swimingpul. May notbuk at bolpen ang bawat isa. Nagsasalita ang guro. <br />“Una sa lahat,” aniya, “magsanay ka munang magtampisaw sa tubig. Tapus, huwag huminga pero idilat ang mata at pagpasailalim ng tubig. Tapus bastat’t dumapa. Huwag matakot. Lulutang ka. Tapus, matutong gumalaw ng paa. Matutong gumalaw ng kamay. Matutong huminga. At paulit-ulit na pagsikapan at pagtiyagaan ang praktis.” <br />Habang siya’y nagsasalita, masipag nilang sinusulat ang lahat ng sinasabi niya.</em> <br /></span><em><span style="font-family:trebuchet ms;">“At ngayon,” patuloy niya, “eto ang swimingpul. Oras nang magsimula. Lundagin mo beybe!” <br />Walang lumundag, pero sulat ng sulat pa rin sila. <br />“Hoy, sa tubig na kayo! Walang kabuluhan ang sulat-sulat ninyo kung hindi ninyo ginagawa!” <br />Wala pa rin lumundag. Sulat pa rin sila ng sulat. <br />“Hoy! Gising! Hindi ba ninyo nakikita na nag-aaksaya lamang tayo ng panahon?” </span></em></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div align="justify"><em><span style="font-family:trebuchet ms;">Dito, may bumaling sa guro: “Bakit ka ba nagagalit? Hindi mo ba nakikita na mahalaga sa amin ang lahat ng sinasabi mo? Eto.” At pinakita niya ang kanyang notbuk. Naroroon ang buong talumpati ng guro mula sa unang salitang hanggan sa huli... hanggan sa “Hoy! Gising! Hindi ba ninyo nakikita na nag-aaksaya lamang tayo ng panahon?” <br />Nagsimula silang lahat na magsiuwi. Yamot at galit. “Biruin mo, pinagalitan pa tayo!"</span></em></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Tanong... Ilan sa inyong nagbabasa nito ang nagiinternet gabi-gabi? Di ba hindi na natin mapagkakaila na halos lahat ng ginagawa natin araw-araw ay may kahalong computer at celphone? Naaalala niyo ba nung bata pa kayo? Kasimple-simple ng buhay no? Mayabang na ang may celphone na deroskas yung antenna, beeper lang ang uso (sender's name, please), lima lang channel sa tv...</span></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Araw-araw ang nagiging tanong ko sa sarili ko... paano na kaya yung mga bata? Mga batang grade school palang marunong nang maggoogle? Gradeschool palang mabilis nang magtext? Grade school palang mas marunong nang magpowerpoint kaysa sa akin? Gaano katalino na ang susunod na henerasyong ito? Mas mahalagang tanong... Gaano kadaya na ang susunod na henerasyong ito?</span></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ikaw, matanong ko nga, kelan ka ba huling pumunta ng library para gawin ang homework mo (Yung mga matatandang wala nang homework wag nang sumagot, alam namin tanders na kayo...)... eto na lang pala, kelan mo huling naalalang kinailangan mong lumayo ng computer para matapos yung homework mo? Oo na, pag yung bond paper nasa kabilang kuwarto, nagets niyo na yung point diba? Pag magkikita kayo ng kaibigan mo at naiinip ka na, anong ginagawa mo? Diba isang "wru?" lang? Minsan, iniiba pa ang meeting place, nagagawa ba yun dati? Eh, yung pinsan mo nga sa states, nakakaym mo na araw-araw eh...</span></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ang punto ko'y ito, magmaangmaangan man tayo hindi pa rin magbabago... mabilis na ang mundo ngayon, hitech, at alam rin natin na wala tayong magagawa kundi sundan ang direksyong pabilis... ngunit sa tingin ko'y napakahalaga rin isipin kung nakukulangan rin batayo habang dumadali ang buhay... dumadaya ba tayo? <em>Natututo batayong lumangoy nang notbuk lang at bolpen, walang lundag?</em></span></div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ang mga magulang natin, mahina ba ang pagkatao nila dahil kinailangan pa nilang tadyakan ang tv para lang tumuwid ang tayo ni Bert Marcelo? Dahil ang tatak ng sasakyan nila papuntang iskwelahan ay spartan? <em>Mas mahalaga ba ang kaalaman sa karanasan?</em></span></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ito sa tingin ko ang lagi nating kailangan tandaan. Sa buhay natin ngayon at sa maraming pagkakataon, nagmamarunong tayo. Dahil sa labis nating kaalaman na napulot natin kung saan-saan lang (kahit tama ang kalaamang ito), madalas nating sinasabi sa sarili natin... "alam ko na iyan"... Nawawalang ng kahalagan ang pakikinig sa ibang tao at pagdaranas nang sarili kapag ang ugali natin ay ganito... </span></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ito ang pinakamalaking dahilan kung bakit nagkakaproblema ang magulang sa anak at anak sa magulang. Hindi ko sinasabing ito lang ang dahilan ngunit aminin natin, lahat tayo pagdating sa ating magulang ay nagmamarunong. Madalas ang angal natin ay alam na natin kung ano ang tama para sa atin, kahit na hindi pa natin nararanasan... </span></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Alam ko, kelangan rin nating matutong tumayo sa sarili nating paa, na maranasan nang hindi tinuturuan... </span></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ang hamon sa atin ng panahon ay ganito... habang itinutuloy natin ang buhay natin, sa pamilya, sa trabaho, sa organisasyon, huwag na huwag nating kalimutang lumundag... kahit magbasa tayo ng sampung encyclopedia tungkol sa paglangoy, hindi pa rin tayo marunong lumangoy hanggang hindi natin lundagin... at pagkatapos nating lumundag, milyun-milyong bagay pa ang kelangan nating matutunan maliban sa paglangoy, mga bagay na kelangan rin maranasan bago matutunan, mga bagay na hindi nagogoogle, hindi nayayahoo... lundagin natin, buksan natin ang mga kamalayan natin...</span></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Makinig, Lumundag, Huwag Magmarunong...</span></div><div align="justify"><span style="font-family:times new roman;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:times new roman;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109599769737120407?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1095912559523016172004-09-22T20:28:00.000-07:002004-09-22T21:13:32.576-07:00Naaalala niyo ba yung unang punto sa buhay niyo na naging idol niyo na talaga yung tatay niyo? Maaaring bata pa kayo nun, teenager na, o maaaring hindi niyo pa nararamdaman... Yung panahon na namulat kayo: "Ang hirap ng buhay, pero may pagkain kami, tahanan, maaayos na damit... ang hirap ng buhay.... <em>nagawan niya ng paraan</em>..." Ewan ko rin kung nangyari na sa inyo, pero da ba't kung isipin natin ang mga ito'y di mapipigilang nag-aalab ang katauhan natin... <br /> <br />"Ginawa niya yun, para sa amin..." <br /> <br />"Pare, mula ngayon, lahat ng gagawin ko, gagawin ko para magkaroon ng maayos na buhay ang pamilya ko... magmula ngayon ang direksyon ng buhay ko, sarili, pamilya... kahit anong kelangan gawin, para sa kanila... <em>gagawa ako ng paraan</em>..." <br /> <br />Ibang klaseng pagkamulat, ibang klaseng tindi ng damdamin... pero aminin natin... <em>ang ganda diba?</em> <br /><em></em> <br />Nakakagulat isipin na dahil sa kahirapan ng buhay dati ang lalo na ngayon, nagkaroon tayong mga Pilipino ng ugaling kapag ihinalo natin sa nakatatak na sa ating pagmamahal sa pamilya ay napakadiin ng kahulugan... Minsa'y nakakatuwa na rin isipin na dahil sa hirap sa buhay ngayon, <em>nakakagawa pa rin tayo ng paraan</em>. <br /> <br />Pagbigyan niyo uli ako... lunurin muna natin ang sarili natin sa isyu ng ugaling Pinoy na ito na sa umpisa'y tila walang kupas sa kagalingan... <br /> <br />Nanood ako ng Imbestigador, ano ang nakita ko: taong nagbebenta ng mata para mabuhay ang pamilya... taong kumakain ng daga pag walang ani... taong gumagawa ng bahay gamit styro, tinatali sa lubid at nagmimistulang bangka ang bahay na nakaangkla sa pier... taong nagpapabayad sa bahay ampunan para sa kanyang anak... <br /> <br />Gumawa ng paraan... kay gandang ugali... pero bakit parang nakakalungkot isipin sa ganitong paraan? <br /> <br />Pila sa LTO (Op, Op, Op, alam niyo to lahat...) inip na inip lahat... mag-iisang oras kanang umiikot, nagpamedical, umihi sa tasa pang drug test, nagpapicture, etc. banas na banas ka na ang tagal ng lisensya mo... nakita mo may dumaan, si Alan, kilala mo siya, yung tito niya taga LTO, walapang bente minutos na nakaupo siya sa aircon na looban na nakalagay "authotized personnel only", nasakanya na lisensya niya... haaaay.... <br /> <br />Gumawa ng paraan... kay gandang ugali... pero bakit parang nakakainis ang talaga naman nangyayari... <br /> <br />May nagsabi sakin na magaling na manager, kasama siyang nagsulat ng agrarian reform/microfinancing act ng isang congressman... sarap na sarap siyang gawin kahit mahirap dahil importante ito sa ikagaganda ng bansa... pagdating sa meeting for awarding, lahat ng application forms para sa programa nito'y binasa niya... Nyek, iisa ang apelyido, o kaya nagkapareho sa middle name... tiyo, tiya, pinsan, pamangkin, hipag ng congressman... tuwang tuwa ang mga kapamilyang dumnalo rin sa meeting, nang tinanong ng manager "pano na ang bansa?" sabi ng mga kapamilya ng congressman "wala naman nakalagay diyan sa act ha? ang linaw ng regulasyon, kung sino lang nag-apply!" <br /> <br />Gumawa ng paraan... kay gandang ugali... bakit bumabaho pagnakita sa bulok na sistema... <br /> <br />Pero bakit hindi natin masisi pagminsan? PAMILYA EH! "Pare, yung tatay mo diba? Idol! kahit anong gawin, basta para sa kanila... gagawan ko ng paraan..." Balibaliktarin natin ang mundo, mahihirapan tayong tanggalin sa Pilipino na kapag dinahilan ang pamilya, gumuguho ang kahit anong magandang argumento, ang kahit anong rasyonal na panlaban... Tignan natin mga sarili natin, yan oo, ikaw, ako, sa atin lahat nanggagaling ang kakilala system na ito... sa ating pagkaobsessed sa tunay na magandang ugali... <br /> <br />ang galing ng Pilipino... sa sobrang panatiko... magandang ugali nagkakaroon ng masamang bunga, bunga nito'y sistemang kumukulong sa mga taong hindi kapamilya, hindi kaibigan... tinatanggal sa hindi kabagang, hindi kagrupo ang karapatan ng cariño, karapatan sa tulong, at minsan pa nga, karapatan per se... <br /> <br />Sana makita natin lahat ang kagandahan ng ugaling Pinoy na ito, <strong>pero mas lalo</strong> nating tandaan na ang pagpapabaya sa ganitong ugali ay nagbubuhay ng bulok na sistema, sistemang kukulong sa mahihirap na maging mahirap pa lalo dahil hindi natin sila kapamilya, sistemang bumubuhay sa gobyernong kamag-anak lang ng mga opisyal ang kumikinabang... Isang sistemang guguho sa sarili nito dahil sa kahinaan nating umabot... umabot nang lampas sa pamilya, lampas sa kaibigan... LIPUNAN ang tawag dun... KOMUNIDAD ang tawag dun... ano nang huli nating nagawa... <br /> <br />Sa pagbibigay ng tulong sa pinsan, sa kapatid, sa brod, sa kaklase... sa pagpapalakad ng papeles... sa pag-interview ng aplikante sa trabaho... sa paggawa ng obligasyon natin sa opisina, sa eskuwela... sa organisasyon... sa desisyon nating pangaraw-araw, tandaan natin, sa atin manggagaling ang mali, sa atin manggagaling ang tama... <br /> <br /><em>GAWAN NATIN NG PARAAN... TAMANG PARAAN...</em> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109591255952301617?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1095610238286405772004-09-19T09:10:00.000-07:002004-09-19T09:14:57.613-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/191/1750/640/cat.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/191/1750/320/cat.jpg" border="0" /></a> <br /><strong><span style="font-size:180%;">Kaya ko pa... kaya ko pa...</span></strong> <a href="http://www.hello.com/" target="ext"><img style="BORDER-RIGHT: 0px; PADDING-RIGHT: 0px; BORDER-TOP: 0px; PADDING-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; PADDING-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; PADDING-TOP: 0px; BORDER-BOTTOM: 0px" alt="Posted by Hello" src="http://photos1.blogger.com/pbh.gif" align="absMiddle" border="0" /></a> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109561023828640577?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1095607772495056232004-09-19T08:06:00.000-07:002004-09-19T08:38:18.880-07:00Memories of College... <br /> <br />Bakit kahit libu-libong beses ka nang kumakain ng cheeseburger sa mcdo, hindi ka parin matigil ng kakaorder? <br /> <br />Kapag sa simula'y tila walang kuwentang tanong, pero ba't hindi natin hayaan malunod muna ng saglit sa kalaliman ng isyung cheeseburger... Bakit nga ba kahit siguro bali-baliktarin mo ang cheeseburger sa mcdo ay siguradong sigurado ka na kabisado mo na kung ano ang lasa... Hindi mo maikuwento, basta alam mo lang, di ba? Hindi naman sa araw-araw kang kumakain nito, kundi sa dinami-dami nalang ng pagkakataon, basang-basa mo na bawat kagat... <br /> <br />Balik tayo sa tanong, bakit lagi mo pa rin inoorder? Dahil ba kahit na sawang-sawa ka na masarap parin? Dahil ba wala ka na lang talagang perang pangbigmac lagi? O Dahil ba masarap lang na sa pabagu-bagong mundo natin, meron kang mauuwian na alam mo, hindi guni-guni, hindi pagkalasing, pero alam mo talagang kabisado mo? <br /> <br />Pagbigyan niyo ko... isipin natin lahat ng mga nakakatawang karanasan natin sa cheeseburger ng mcdo, mula sa sobrang bata pa tayo na hindi pa tayo pwedeng bumili sa counter, hanggang sa unang date (kunwari date pero nagkataon lang talagang magkasama kayo) ng crush mo, hanggang sa pagod na pagod sa quarter exam ninakaw mo pa yung fries ng kaklase mo, hanggang sa unang cheeseburger mong binili gamit suweldo mo... <br /> <br />Ngayon, magkakapareho pa rin ba mga cheeseburger natin? <br /> <br />Eto na yung tanung na malupet, bakit sa kasimplesimpleng bagay na nakasama natin ng maraming taon... kagaya ng cheeseburger... pag pinag-usapan natin ang ending madalas mapapagkuwentuhan natin ang karanasan, mapapakuwentuhan natin ang sarili... Bakit kahit libu-libong beses ka nang kumakain ng cheeseburger sa mcdo, bawat order mo bago pa rin... ibang cheeseburger parin? <br /> <br />Ako, tingin ko, ang pinakaimportante sa maliliit na bagay, ay may sinasabi siya tungkol sa sarili mo na hindi guni-guni, dahil konkretong karanasan yun... Madrama man isipin, pag bumagsak career natin, pag bumagsak tayo sa major subject, pag-hiniwalayan tayo ng minamahal natin, sa mga punto ng buhay natin na damang-dama natin yung salitang "sakit"... mga maliliit na bagay na yun ang sumasalba sa atin... yung mga maliit na bagay na yun ang magsasabi sa atin na may kuwenta parin, dahil lang sa mga karanasan na naaalala natin sa kanila... tuwi-tuwi nalang tinitingnan natin yung picture sa bahay natin, tuwing minamasdan natin yung crucifix natin sa prm, tuwing nahahawakan natin yung unan natin... <em>tuwing kumakain tayo ng cheeseburger sa mcdo...</em> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109560777249505623?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1095525277044209062004-09-18T09:33:00.000-07:002004-09-18T09:34:37.043-07:00One aspect of man’s being that has been mentioned is man’s interaction with society. However, why couldn’t man’s purpose be simply stated without discussing man’s dealings with society in an in-depth manner? It is because society has a value in itself and cannot be separated from the topic of man’s ultimate reason for being, nor can it be simply enumerated as a simple factor to consider. <br />Man, as we all acknowledge has a duty not only to improve and develop himself but also to contribute to and blend with others to build a system which continues in a never-ending cycle, the purpose of which is to give and take from other people, experiences that will make each one better. <br />The Philippine society, as with any society, hopes to mutually improve each member’s life through a system which aims to benefit the entirety of the group down to the individual level, while being maintained by the members who themselves benefit from it. Speaking about the factors which are unique about the Philippine society gives us much more light, not just about its aspirations, but also the dynamics that work between its goals and the means/formations by which it attains them. <br />As I have realized, one very major factor, and one that differentiates every other third world country from the Americas and Japans of the world is poverty. It has been said that society is built and formed to benefit the lives of its members while being run by the members themselves. However, in Philippine society, we see that poverty has turned a lot of the societies basic policies, whether political or communal, against its very purpose. John F. Kennedy said, “Ask not what your country can do for you, but what you can do for your country.” In a nation where more than 90% of the population is below the poverty line, how can we rightfully say such a thing. For people whose basic needs and loves (survival and family) are being put in jeopardy because of loss of income, how can we cooperate unquestioningly and not complain every time a small injustice has been accorded us. <br />Poverty paves the way for so many conflicts between the interpersonal relationships and the socious. We learn to look for ways for our family members and friends to benefit from the system instead of objectively playing our role. This fosters a “dog eat dog” or “crab mentality” type of society, which results in the rich getting richer, and the poor fighting each other, keeping them poorer, much poorer than the higher classes. <br />In today’s Philippine society, we see that the aspirations of our society are losing face. Living in a society for the people is no longer a common goal. Indeed a lot of Filipinos today lack concern for the socious. Pretty soon, it could affect the interpersonal relationships between every Filipino. There is a dire need for people who will take the value of society – benefiting from the group while helping other benefit as well – very seriously. Definitely, to maintain balance, some people would, perhaps, have to take the sacrifice of putting the socious ahead of their personal, or even interpersonal needs, as we see even the political formations of our country get engorged with practices that dig deeper holes for the poor to be poorer. As we now see the government – the entity that is supposed to stay oblivious to economic status among citizens – delve into practices that even favor the few, there is always the challenge for each person to see society as the value in itself that it is truly supposed to be. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109552527704420906?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1095523424015369062004-09-18T09:02:00.000-07:002004-09-18T09:03:44.016-07:00mapwet_kc: astig <br />mapwet_kc: "Ask not what your country can do for you, but what you can do for your country." << famous line <br />ako_si_noy: hayos ba.... <br />mapwet_kc: eto.. narinig mo na ba: "How fortunate for the leaders that the masses do not think" <br />ako_si_noy: medyo... <br />mapwet_kc: ky adolf hitler <br />ako_si_noy: pero bakit panget maging communist ang pilipinas... <br />mapwet_kc: ok ung line.. kse totoo <br />mapwet_kc: kng ako tatanungin mo.. nde panget maging communist ang pilipinas. <br />ako_si_noy: bakit? <br />mapwet_kc: mga pilipino kse pag binigyan mo ng democrasya.. inaabuso <br />mapwet_kc: walang disiplina.. at nde marunong makibilang sa demokrasya <br />ako_si_noy: pero may mga nagsasabi rin na hindi talaga handa ang mga pilipino dati pa sa demokrasya.... <br />ako_si_noy: ang pinakamalaking tanong, komunismo na ba talaga yung sagot? <br />ako_si_noy: madali sigurong sabihin na komunismo sagot kasi tila lahat ng problema nasasagot ng sistema ng komunismo <br />mapwet_kc: nde mo mapapa ayos ang bansang nagwawala.. <br />ako_si_noy: pero meron pa ba? <br />ako_si_noy: ang lagi kong tinatanong sa sarili ko, sagot lang ba ng mamamayang sawa na sa buhay sa pilipinas ang komunismo? <br />mapwet_kc: meron pa pro dinidiscourage na ng UN <br />mapwet_kc: nde! <br />mapwet_kc: kailangan lng naten ng disiplina.. <br />ako_si_noy: yun ang tama.... <br />mapwet_kc: tama <br />ako_si_noy: lagi kong sinasabi sa sarili ko, pag ang sagot mo sa lahat ng problema komunismo...... naggive-up kana.... <br />mapwet_kc: korek <br />mapwet_kc: dpt dn kse nde puro sisi sa gobyerno ang ginagawa ng mga pilipino.. kaia ng demokrasya e.. people and the gov't. not the gov't alone <br />ako_si_noy: ang tanong natin, bakit di tayo gumawa ng paraan na humalo sa masa.... <br />ako_si_noy: masa pare..... <br />ako_si_noy: kung 90% ng pilipino mahirap <br />mapwet_kc: meaning? <br />ako_si_noy: dapat makita natin sarili natin bilang 10%..... <br />ako_si_noy: ang ibig kong sabihin <br />ako_si_noy: ang buhay na ginagalawan natin, hindi totoong buhay.... <br />ako_si_noy: bakit hindi tayo gumawa ng paraan na humalo sa totoong buhay..... <br />ako_si_noy: yun ang mahirap gawin <br />mapwet_kc: nagbubulag bulagan taio sa realidad tsong <br />ako_si_noy: dahil nabuhay na tayo sa paniniwala na kapag nakapag-aral ka sa ateneo, lasalle o up.... <br />ako_si_noy: pagnakapagtrabaho ka na sa accenture..... <br />ako_si_noy: pag may dalawa kanang anak, ok nayun <br />mapwet_kc: pano mo malalaman ang totoong buhay kng pinaniwala saio na ang buhay na ginagalawan mo ay ang totoo at wla ng iba <br />ako_si_noy: chong, sabi sa "wallace report".... hindi umuunlad ang pilipinas dahil..... <br />ako_si_noy: "the Filipino is a selfish race, people who cannot go beyond their families... <br />mapwet_kc: dahil? <br />ako_si_noy: kung iisipin mo..... <br />ako_si_noy: diba yung mga ugaling kaki-kakilala..... <br />mapwet_kc: masakit tanggapin pro totoo <br />ako_si_noy: yung mga palakad palakad sa gobyerno..... <br />ako_si_noy: diba isang masamang dulot yan ng family values natin? <br />ako_si_noy: oo maganda ang family values ng pilipino <br />ako_si_noy: pero dahil nga sa crab mentality, nagkaroon narin ng ugali ang pilipino na ako lang chaka pamilya ko <br />mapwet_kc: tama <br />ako_si_noy: wala nang obligasyon sa lipunan ang mga pilipino chong <br />ako_si_noy: dog eat dog.... self preservation is the first law of nature.... <br />mapwet_kc: kse ung ang kinalakihan naten <br />ako_si_noy: ganun ang nangyari.... <br />ako_si_noy: kaya pag may maayos na programa o batas ang gobyerno.... <br />ako_si_noy: kahit hindi kurakutin yung pera, hindi masyadong nagiging matagumpay <br />mapwet_kc: laging mei mag o oppose <br />ako_si_noy: walang suporta ng mamamayan e <br />ako_si_noy: laging e pano naman kami <br />ako_si_noy: pano naman si ganito <br />ako_si_noy: walang pagbitaw sa sariling kapakanan <br />mapwet_kc: tama ka kuya noy <br />ako_si_noy: walang pagbitaw sa kapakanan ng pamilya <br />ako_si_noy: walang ganun <br />mapwet_kc: lahat ng gawing batas.. o kaia bill plng.. laging ayaw <br />ako_si_noy: tama sinabi mo kanina..... dumating na sa point na wag na natin isipin yung gobyerno.... tayo na muna umaksyon.... <br />mapwet_kc: kanya-kanya kse d2 sa pinas e.. <br />ako_si_noy: wala munang reklamo... <br />mapwet_kc: wlang malasaket sa ibang tao.. e ano nmn kng maghirap cla? bsta ako maginhawa.. yan yan lage <br />ako_si_noy: isa pang malaking problema..... <br />ako_si_noy: pagmay isyu sa gobyerno, maraming nagmamarunong.... <br />mapwet_kc: hahayyy <br />ako_si_noy: reklamo nang reklamo, pero alam naman nila na kung hindi tayo magkakaisa <br />ako_si_noy: kahit anong side panigan nila, walang mararating <br />mapwet_kc: kse nga nde marunong mkibilang ang mga pilipino sa "demokrasya" <br />ako_si_noy: minsan gusto ko nang makinig sa administration kahit may apprehensions tungkol sa mga bill of batas, para lang magkaroon ng direksyon <br />ako_si_noy: bill of batas naman ako..... <br />ako_si_noy: hahahahha <br />mapwet_kc: korek <br />ako_si_noy: mabuti na siguro na magkamali tayo bilang bansa, hindi yung away-away, hindi naman gumalaw.... <br />ako_si_noy: mabuti na sigurong mali yung direksyon basta may direksyon.... <br />mapwet_kc: so.. <br />mapwet_kc: ok na sna na magkamali bsta sama-sama? <br />mapwet_kc: tama.. for the sake of wat we call.. "demokrasya" <br />ako_si_noy: naniniwala ako na ang ginagawa ng karamihan sa mga pulitiko natin, may kwenta.... <br />mapwet_kc: oo.. pro nde pinapancn. dahil mga mali lng ang kapancn pancn <br />ako_si_noy: nauupos lang sila sa implementasyon kasi inuuna nila kapakanan ng pamilya nila at sarili nila kaysa sa bayan.... <br />ako_si_noy: kung iisipin mo, dimo rin masisisi mga pinoy kung ayaw na nilang maniwala.... <br />mapwet_kc: oo.. yan ang tinatawag na population discontent <br />ako_si_noy: pero kung gusto mong umangat ang bansa sagot ba na iwanan natin? <br />mapwet_kc: kung saan.. negatibo ang tingin nila sa gobyerno kahit sa aling aspeto <br />ako_si_noy: tama yun.... <br />ako_si_noy: hindi rin naman siguro tayo makakahintay ng nararapat pang ng lider <br />mapwet_kc: wag iwanan.. <br />mapwet_kc: ampanget nmn kng aangat isa-isa.. mas ok cgro kng aangat dahil sa pakiki-isa <br />ako_si_noy: siguro ang kelangan subukan nalang natin umunlad kahit na hindi natin mapipili kung sino ang nakaupo.... <br />mapwet_kc: tama <br />ako_si_noy: parang sabi nga nila.... ang kapatid mo hindi napipili.... pero kung masama ang kapatid mo, dapat mo bang iwanan pamilya mo? <br />mapwet_kc: e sos.. nde pa nga umiinit ang upuan ng nahalal na presidente.. dami ng batikos e.. ahahaha <br />mapwet_kc: tama! <br />ako_si_noy: mahirap mahalin ang pinas chong.... <br />ako_si_noy: mas mahirap isipin na ang rami-rami nang hindi nagmamahal... <br />mapwet_kc: alam ko <br />mapwet_kc: prng tao lng yan.... malalaman mong mahal mo pag tinanggap mo ang pagkakamali. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109552342401536906?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1095523331266051892004-09-18T09:00:00.000-07:002004-09-19T05:10:28.596-07:00<em>...I would like to beg you dear Sir, as well as I can, to have patience with everything unresolved in your heart and to try to love the questions themselves as if they were locked rooms or books written in a very foreign language. Don't search for the answers, which could not be given to you now, because you would not be able to live them. And the point is to live everything. Live the questions now. Perhaps then, someday far in the future, you will gradually, without even noticing it, live your way into the answer.</em> <br /> <br />Rainer Maria Rilke, 1903in <a href="http://www.amazon.com/exec/obidos/ISBN=0394741048/elisecomA/" target="_blank">Letters to a Young Poet</a> <br /> <br />Life’s questions keep getting more and more complicated not because life before gets more complicated now, but because we grasp so much more about the simple things every passing day to the point that a kiss that made teenagers smile could make 23 year olds’ lives collapse…. What once was foreign to all of us, things that we merely enjoy in our youth become heavy obstacles, things we think of with so much depth that they drown us in waves, oceans of over-analyzing… being a child is the greatest treasure God has given us precisely because it is then that we look at the world in such simple prose rather than complex poetry… <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109552333126605189?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8377365.post-1095522682581930442004-09-18T08:30:00.000-07:002004-09-19T07:11:51.720-07:00ako_si_noy: mahilig ka ba sa mga quote quote? <br />mapwet_kc: uhuh bkt? <br />ako_si_noy: meron akong nakuha ibang klase nakakagunaw ng mundo sarap basahin paulit ulit <br />mapwet_kc: san? patingin <br />ako_si_noy: ...I would like to beg you dear Sir, as well as I can, to have patience with everything unresolved in your heart and to try to love the questions themselves as if they were locked rooms or books written in a very foreign language. Don't search for the answers, which could not be given to you now, because you would not be able to live them. And the point is to live everything. Live the questions now. Perhaps then, someday far in the future, you will gradually, without even noticing it, live your way into the answer. <br />Rainer Maria Rilke, 1903 <br />in Letters to a Young Poet <br /> <br />mapwet_kc: ahaha palabuan <br />ako_si_noy: dabess no? <br />mapwet_kc: panalo sa palabuan <br />ako_si_noy: bakit? <br />mapwet_kc: in Letters to a Young Poet <br />ako_si_noy: hindi ..... <br />ako_si_noy: letters to a young poet yung libro.... <br />mapwet_kc: oo nga.. ok ung pangalan.. ung content ung kagulo <br />ako_si_noy: hahahhahah <br />ako_si_noy: talaga? <br />ako_si_noy: ako trip na trip ko chong <br />mapwet_kc: ahahahaha ok <br />mapwet_kc: ayos nga e <br />mapwet_kc: san mo nakuha yan? <br />ako_si_noy: basa basa.... <br />ako_si_noy: natuwa ako kasi nagboblog ka.... <br />ako_si_noy: ako kasi nagsusulat rin pero tinatago ko lang sa my documents...... hehehehe <br />mapwet_kc: aaahh ic <br />mapwet_kc: nabasa mo na ba blogs ko? <br />ako_si_noy: yung una palang <br />ako_si_noy: may ipapabasa ko sayo..... sinulat ko <br />ako_si_noy: hayup ka wagmong tatawanan ha.... <br />mapwet_kc: ok game <br />ako_si_noy: english kasi eh, arte..... <br />mapwet_kc: sos.. go! <br />ako_si_noy: Life's questions keep getting more and more complicated not because life before gets more complicated now, but because we grasp so much more about the simple things everyday to the point that a kiss that made teenagers smile could make 23 year olds' lives collapse…. What once was foreign to all of us, things that we merely enjoy in our youth become heavy obstacles, things we think of with so much depth that they drown us in waves, oceans of over-analyzing… being a child is the greatest treasure God has given us precisely because it is then that we look at the world in such simple prose rather than complex poetry… <br />mapwet_kc: thats true <br />mapwet_kc: industrialization made people's lives more complicated.. <br />mapwet_kc: globalization per se <br />ako_si_noy: globalization in the long run will destroy everything that people in the past lived for <br />mapwet_kc: korek ka jan <br />ako_si_noy: I don't believe that there can ever be sustainable development both in environment and in culture..... <br />ako_si_noy: it is human nature to be careless <br />mapwet_kc: careless <br />ako_si_noy: to substitute preventing the threats of the future with enjoying the fruits of the present <br />ako_si_noy: tignan mo ngayon <br />ako_si_noy: hindi na tayo makapagtagalog na walang maraming kasamang english na salita.... <br />mapwet_kc: oo tama! <br />ako_si_noy: balang araw mabubuhay tayo sa pilipinong lipunan na hindi na pilipino <br />ako_si_noy: kasi nabubuhay tayo sa lipunan kung saan kahit mga maaayos na pamilya sinasabi na mas importanteng matutong magenglish sa bahay <br />mapwet_kc: kaia nde taio umaasenso kse wlang ginawa ang mga pilipino kundi gumaya sa western world <br />ako_si_noy: nabubuhay tayo sa isang lipunan kung saan ang kauna-unahang kahalagahan sa buhay ay magkaron ng marangyang kinabukasan <br />ako_si_noy: mabuhay nang maginhawa.....pera... pera pera... <br />ako_si_noy: yan ang epekto ng globalization <br />mapwet_kc: at dulot yan ng globalization <br />mapwet_kc: astig pareho taio ng iniicp <br />ako_si_noy: pagtinatanong sila kung anong pangarap sa buhay <br />ako_si_noy: wala nang nagsasabi ngayon na simple lang.... simpleng trabaho, simpleng bahay <br />mapwet_kc: "magpayaman" <br />ako_si_noy: pagsinabi mo yan ang tingin ng maraming tao isa ka sa mga dahilan kung bakit di umaasenso pilipinas <br />ako_si_noy: dahil wala kang pangarap <br />ako_si_noy: pero sa totoo, ang mga taong handang maging makontento sa maayos na suweldo at karaniwang buhay..... <br />ako_si_noy: ang mga taong to ang bubuo ng "middle class"...... <br />mapwet_kc: mahirap mangarap ng simple sa kumplikadong mundo <br />ako_si_noy: ang mga taong to ang bubuo ng haligi ng ekonomiya..... <br />ako_si_noy: gets mo? <br />mapwet_kc: gets ko <br />ako_si_noy: yung mga gustong mabuhay ng simple, sila yung magbabangon sa pangeet na ekonomiya ng bansa... <br />ako_si_noy: dahil sila ang sasalungat sa crab mentality <br />mapwet_kc: crab mentality <br />ako_si_noy: ang pangarap ok lang yan pero may limitasyon <br />mapwet_kc: lahat ng bagay mei limitasyon <br />ako_si_noy: ang ginagagawa ng globalization, binibigyan niya ang pobreng pilipino ng masyadong matayog na pangarap <br />mapwet_kc: tama ka don kuya noy <br />ako_si_noy: umaabot sa puntong lahat ng tao naghihilahan na pababa dahil sa pangarap <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8377365-109552268258193044?l=noy101.blogspot.com' alt='' /></div>noy101http://www.blogger.com/profile/17533268477142818456noreply@blogger.com0