Memories of College...
Dedicated sa mga Kaibigan ko sa Batch 2001 ng High School...
Gagraduate na kayo no.... nararamdaman niyo na ba? Nandun na yung init, nandun na yung kulo... nandun na yung excitement na hindi maipaliwanag... alangan gusto na, alangan ayaw pa... Eto na to chong... malapit na...
Tagal niyo nang hinintay to no? Naaalala niyo nung first year kayo? Ni hindi niyo pa alam kung paano mag-enrol nang maayos... Ni hindi pa kayo pumipili gaano ng subject... Eto na kayo... nakagawa na ng isang buong agham kung paano sumingit sa registration nang hindi kinagagalitan ng kasunod... Diba kayang kaya niyo na? Naisip niyo ba nung huling enroll niyo na huling beses niyo na sisingit sa pila? Mangaahas para mauna sa maayos na teacher? Oo sige na hindi pa yun yung huli, kung Lasallista ka... Happy sembreak nga pala sa mga Lasallista, sana maenjoy niyo yung isa't kalahating araw niyong bakasyon...
Mabalik tayo... Ang sarap no? Pero kasabay ng matinding paghihintay sa tagumpay ng apat na taong pagdurusa, nakakalungkot... Patapos na... patapos na yung mga araw na pwede kang umabsent dahil trip mo lang... Patapos na yung mga araw na ang pinakamalaking problema mo sa buhay ay yung pagmemorize lang ng lesson... problema mo lang yung 4 P's, problema mo lang yung SWOT Analysis... tapos na yun... parating na yung mas seryosong problema... SERYOSONG PROBLEMA... hindi na pala nakakalungkot... nakakatakot na pala...
Ito ang dahilan kung bakit muling sumagi sa isip ko yung grades... Hindi lahat ng bagay nagegreydan, malalaman niyo na kung bakit... pero siyempre ikukuwento ko na sa inyo... ayus... Pagbigyan niyo ko...
Noong bata tayo ang madalas na ginagamit na larawan ng mga guro para sa buhay ay kalsada, paliku-liko, paikut-ikot... Sabi nga nung kanta... The long ang winding road... Sa tingin ko, para makita natin ang buhay ng mas malinaw ay kailangan natin ibasura ang paglalarawang ito... Sa dinami-rami ng mga ibat' ibang desisyon na ating maeenkwentro sa buhay natin ay kulang pa ang isang road map ng Metro Manila para ilarawan ang paliku-liko nating buhay... Saan ba tayo magsisimula? Saan ba dapat sukatin ang pagkaayos ng buhay ng tao? Saan ba natin kailangan galingan? Kailangan ba'y magpakabuti lamang? Sa pag-alaga at pag-aruga ba sa pamilya? Sa sarili ba nating trabaho? Sa pagbibigay ba ng limos? Sa pagsisimba linggu-linggo? Saan ba tayo talaga gegreydan?
Mga Kwento ng Buhay ng Ibang tao:
Si Way Kurat... Dating aktibista... magsasaka... napaglinawang gustong tumulong sa bayan... tumakbo sa kongreso... nanalo... marami kasing naniniwala sa kanya... Hindi siya kagaya ng ibang kongresistang mayaman... siya, pumupunta sa House of Representatives nang nakabisikleta... Ang opisina niya ay hindi tunay na opisina, hardin kung saan nag-aalaga siya ng mga halaman... Regular na mga proyekto ang ginagawa niya... pag-ayos ng kalsada, pagpagawa ng multi-purpose hall, ng deep-well... ganun... Iba't iba ang kaibigan niya, maging mga rebelde ay lumalapit sa kanya at kinikilala siya bilang maayos na tao... Hindi mabakas sa kanyang pamumuhay ang katiwalian...
Simple ang buhay, nagagawa ang trabaho... ganito ba ang gusto niyo? Di ba sa mga pangarap natin hindi man lamang nabakas ang pamumulitika? Mas lalo pa siguro ang simpleng pamumuhay... Ang asenso sa atin negosyo... ang asenso sa atin hindi ito... pero bakit may karisma? Bakit nakakaakit? Bakit kahanga-hanga...
Si Bernadette... Anak ng mayaman... Anak ng Pulitiko... Nag-artista... at hindi lang artista... kontrobersyal na artista... kung kani-kanino napapamahal... kung sinu-sino ang kinakaaway... Pero sikat... Kaya nang tumayo sa sariling paa... Diyos ko, sa isang deal niya ang gagawin lang niya'y magtetext ng isang beses sa isang araw... 14 thousand pesos na ang kinikita niya sa araw na yun... Hindi lang ito...Pranka... What you see is what you get... May appeal di ba?
Maskandalo, pero tumatayo sa sariling trabaho... magaling, asenso... Kahit na mahirap isipin... may karangalan pa rin sa ganitong sitwasyon diba? Bakit kahanga-hanga pa rin?
Si Boyet... Minana ang negosyo sa magulang... Uupu-upo lang okey na... tumutulong pa rin sa opisina pero hindi gaano... Mas gusto na lang niya ang paunlarin ang iba... tumutulong sa pamamagitan ng iba't ibang organisasyon, nagtuturo sa kolehiyo, nagbubuhay ng ideyalismo sa kabataan... Walang ginawa kundi magbasa ng libro upang maibahagi sa iba....
Madaling sabihing palamunin ano? Ginamit lang ang pera ng pamilya para sa layuning pinagdesisyunan lamang niya sa kanyang sarili... Pero Nakatulong eh... ilang beses ang balik ng pagtulong sa lipunan... Bakit kahanga hanga pa rin?
Si Kristoffer... Maagang nag-asawa... may isang anak, hindi na naman nadagdagan... tulung-tulong silang mag-asawang magtrabaho para buhayin ang anak... Dahil sa hirap ng buhay ay hindi na muna sila makapagpangarap sa sarili nila... Pasok ang suweldo, labas ang suweldo... Sa pamilya nila sinusubukan nilang buhayin ang tingin nila'y karapatdapat na larawan ng pamilya... Iyon na ang buhay nila, sa anak, sa asawa...
Wala muna ang indibidwalidad... Pero wala na bang kuwenta? Kagaya ng pagtulong sa lipunan, bumubuhay sila ng isang anghel na balang-araw ay magtatapos rin sa kolehiyo, matatanong rin ang mga tanong na tinatanong natin... Karangal-rangal, bata na ang obra... Bakit kahanga-hanga pa rin?
Bakit hindi lahat ng bagay nagegreydan? Dahil hindi lahat mapipili natin... Sa pagkalaki-laki ng road map ng Metro Manila, konti lamang ang mababaybay mo sa buhay mo... At sigurado ako, halos iisang punto lang sa mapang ito ang uuwian mo... Paano mo malalaman kung paano mabuhay sa caloocan kung hanggang makati lang ang inabot mo? at sa alabang ka pa nakatira? Pag-isipan natin... Patapos na chong... gagraduate na kayo... ang susunod na tanong... ano nang susunod? isang mahirap na tanong... isang tanong na walang tama't mali... isang tanong na hindi masasagot ng salita, hindi pa masasagot ng gawa... Ang sagot natin sa tanong na yan... buhay... isang buo, mahaba, mahirap, masarap, mabango, mabahong buhay...
Tara na Sagot na, wala namang grade eh...
